เจียงเจี่ยวใจสะดุดวูบ เธอรู้ดีว่าสภาพแบบนี้ของตัวเองคงปิดบังคนที่บ้านไว้ได้อีกไม่นาน อย่างแรกเลยคือพฤติกรรมของเธอมันผิดปกติไปจริงๆ
นางจึงพยักหน้ารับ แล้วยอมรับตรงๆ ว่า "ค่ะคุณแม่"
ท่านพ่อมองนางด้วยความเจ็บปวดใจ "บอกพ่อมา แล้วผู้ชายคนนั้นเป็นใคร เพื่อนร่วมโรงเรียนของลูกหรือ?"
เจียงเจี่ยวดูท่านทั้งสอง แล้วดื่มน้ำไปอึกหนึ่ง
ถึงยอมเม้มริมฝีปากกล่าว "ก็ได้ แต่พ่อกับแม่ต้องสัญญากับลุกก่อนเลยว่า จะไม่ไล่ลูกออกจากบ้าน"
แม้ในบัตรของอู๋หลี่ะเงินอยู่ แต่เวลาผ่านไปนานขนาดนี้ คงเหือดไปไม่น้อยแล้ว
หล่อนาบนต้นรีบใช้จ่ายจริงอยู่ มีอีกสองสามหยั่งในตัว แต่ว่าถ้าไม่ถูกไล่จากบ้านจริงๆ
เงินแค่นั้นคงไม่พอกระจายเสี่ยงสองคนจมอยู่ได้
ส่วนเรื่องที่จะบอกเลิกกันนั้น เจียวเจียวaiserคิดว่าหัวเองยังต้องเป็นกังวลเรื่องความปลอดภัยของคุณพ่อคุณแม่เองมากกว่า เพราะนี่แกนั่นเป็นแค่พระเอกจากแดนแมลงพิษนะ
ถึงจะรู้ว่าอู่อหลี่คงไม่คิดสะดุนพ่อแม่ของนางชั้นก็เถอะ
นางไม่อยากให้ ทั้งสองคนได้ไปทำอะไรไล่ลมเย็นนอกบ้านกันเองจริงๆ
ท่านพ่อและท่านแม่ได้ฟังคำพูดนี้ แทบจะหายใจไม่ออกเลย "ความหมายว่ายังต้องเตรียมใจให้พร้อมหรือ flor"
เจียวเจียวลูบแก้วน้ำ "...บ้านของเขาไม่ได้ค่อนข้างไม่ดีเท่าที่ควร"
ท่านพ่อเกิดสลับสายตาไปนายท่านแม่ ต่างเห็นความหวาดผวาในนัยน์ตาของอีกฝ่าย
"จนมาก?"
เจียวเจียวblushแล้วกล่าว "...จนหน่อยนาง แต่ บ้านเขามีอยู่แค่คนเดียวเลย"
"ยังไร้พ่อไร้แม่อีกหรอ?"
นายท่านแม่ถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "....แล้วเขาเป็นคนที่ไหน อยู่ในเมืองนี้แล้ว เป็นคนต่างมหาเดียวกับเด็กนี้รึเปล่า?"