สิ่งนี้ทำให้เจียงเจี่ยวรู้สึกตัวขึ้นมาว่าตัวเองดูจะไม่ใช่มนุษย์เท่าไรนักจริง ๆ
อู๋หลี่เอ่ยเสียงเบา: "...ข้าเข้าใจได้ เจียวเจียว อย่างไรเสียข้าก็ไม่มีวุฒิการศึกษา มาจากหุบเขาลึก เจียวเจียวไม่ต้องการให้พวกเขารู้ว่าข้ามีตัวตน ก็เป็นเรื่องที่สมเหตุสมผล"
"ข้าไม่มีเงื่อนไขดีเท่าพวกเขา ไม่มีครอบครัวที่ดี ไม่มีความมั่นใจ ความสดใสร่าเริงแบบพวกเขา"
ยิ่งชายหนุ่มแห่งแดนแมลงพิษพูดไป เจียงเจี่ยวก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองเกินไปแล้ว
นางรู้สึกว่าตัวเองไม่ใช่มนุษย์จริง ๆ อู๋หลี่เป็นเพียงเด็กหนุ่มบ้านนอกที่บริสุทธิ์ กลับติดตามนางมาโดยไม่ลังเล มาถึงเมืองของนาง
ทั้งที่เขาสามารถเป็นอิสระได้ กระทั่งเจ้าเหลือก็ต้องหลบซ่อน กลัวว่าจะถูกคนอื่นเห็น
ทำให้ตัวเองเดือดร้อน
เจียงเจี่ยวรู้สึกเจ็บแปลบที่กลางอก นางรีบจับมืออู๋หลี่แล้วพูด: "...ใครบอกเล่า เจ้าดีกว่าพวกเขามากนัก"
"พวกเขาไม่มีเจ้าหน้าตาดี ไม่มีเจ้าฉลาด ไม่มีเจ้าพูดจาไพเราะ"
แต่อู๋หลี่กลับจ้องมองนาง: "เช่นนั้น ทำไมคนรอบข้างเจียวเจียว ถึงไม่รู้ว่าเราคบหากันเล่า?"
น้ำเสียงของเขาแฝงความสงสัยเล็กน้อย ราวกับกำลังฉงนจริง ๆ แล้วยังหาเหตุผลให้ตัวเอง: "ข้าเข้าใจแล้ว เจียวเจียวต้องยุ่งมากแน่ ๆ"
"ถึงได้ลืมไป"
เจียงเจี่ยวรู้สึกแก้มร้อนวูบวาบ ถึงกับแอบโมโหที่คิดว่าพระเอกแห่งแดนแมลงพิษกำลังพูดจาเสียดสีนางอยู่! แต่นางก็ไม่มีหลักฐาน ทำได้เพียงพูดว่า: "ข้าจะประกาศความสัมพันธ์ของเราตอนนี้เลย ให้คนรอบข้างข้ารู้ทั้งหมด"