เจียงเจี่ยวกลับมาถึงเรือนของตนเอง ก็ยังไม่อาจเดาใจได้ว่าเมื่อวันนั้นเผยหวยซวี่เห็นนางผลักเผยเฉิงอันหรือไม่
ซื่อจื่อพี่ชายต่างมารดาผู้เป็นนายของนางนั้นแนบเนียนไร้ที่ติ ถึงแม้นางจะพูดจาเช่นนั้นออกไป เขาก็เพียงบอกให้นางอย่าคิดมาก
ยังก่อนที่นางจะจากไป ก็สั่งให้คนรับใช้นำยาพลาสเตอร์มาส่ง
วางลงบนฝ่ามือของนาง
หวิ่นซวี่มองนาง:"เรื่องในห้องครัวท่านไม่ต้องกังวล"
เจียงเจี่ยวเก็บผ้าไว้ในมือ ใจพลันคิดวกวนขึ้นมา คำพูดนั้นของเขาหมายความว่ากระไร กำลังตอกย้ำตนเองอยู่หรือ?
ให้นางอย่าเสียแรงคิดอะไรวกวน และอย่าเกิดความคิดเหลวไหลอื่นใดอีก
เจียงเจี่ยวตัดสินใจไม่ถูก จึงชะเงยดวงตางามขึ้น ดวงตาที่เพิ่งร้องไห้จบไม่นานยังคงเปี่ยมประกายน้ำ ชวนให้คนมองแล้วปวดใจไปตาม ๆ กัน นางกล่าวด้วยท่าทีอ่อนโยน:"พี่ชายต่างมารดา หนูไปหาท่านได้อีกหรือไม่?"
เผยหวยซวี่ไม่ได้ปฏิเสธ
เจียงเจี่ยวถือว่าเขาตอบรับโดยปริยายแล้ว ตอนกลับมาน้ำตาก็แห้งสนิทแล้ว นางเข้าไปในห้องของตนเอง คิดไปมาสักครู่ ก็ทำตุ๊กตาผ้าขึ้นมาหนึ่งตัว
หน้าตาดูคล้ายกับซื่อจื่อพี่ชายต่างมารดาอยู่บ้างพอดู
เจียงเจี่ยวรู้สึกว่าท่าทางต้องแสงจันทร์อันบริสุทธิ์ของเผยหวยซวี่นั้นน่ารำคาญนัก โดยเฉพาะดวงตาคู่นั้น นางก็เกลียดด้วย
ตุ๊กตาผ้าสองตัววางเรียงเคียงกัน
ตัวหนึ่งเป็นของเผยเฉิงอัน ไม่เพียงจุดนั้นโดนตัดจนยับเยิน แม้แต่มือก็ถูกแทงเป็นรูโหวงมากมาย
มีเพียงตัวของเผยหวยซวี่เท่านั้นที่ยังคงสมบูรณ์ดี
เจียงเจี่ยวยื่นมือไป บีบตัวเผยหวยซวี่อย่างแรง ไม่นานก็บิดเบี้ยวไปจากรูปเดิม นางจึงรู้สึกสบายใจขึ้นบ้าง ยังคิดอีกว่าตนเองช่างมีเมตตาธรรมเหลือเกิน