แต่เมื่อเจียงเจี่ยวไปที่เรือนของเผยหวยซวี่อีกครั้ง ฝ่ายนั้นวันนี้ไม่อยู่
พรุ่งนี้ก็ไม่อยู่
สองสามวันผ่านไป หากเจียงเจี่ยวยังไม่รู้ว่าเผยหวยซวี่นี้กำลังหลบหนางั้น สมองที่นางมีมาก็ไร้ประโยชน์
เจียงเจี่ยวหมดปัญญาจะเข้าใจว่าซื่อจื่อพี่ชายผู้นี้คิดอะไรอยู่กันแน่
เกิดความคิดหนึ่งขึ้นมาว่า...ช่างมันเถอะ เลิกดีกว่า
แต่เจียงเจี่ยวก็มีใจฮึดสู้อยู่ในตัว จึงเอาแต่ขัดใจตัวเองขึ้นมา นางอยากเห็นสีหน้าอื่นบนใบหน้านั่นของเผยหวยซวี่ให้ได้
ในตัวอักษรที่นางรู้จัก ไม่มีคำว่า "ยอมแพ้" อยู่เลย
ตอนเจียงเจี่ยวเดินเข้าไปในเรือน ชิวเยวี่ยกำลังคุยกับสาวใช้คนหนึ่งอยู่ พอนางเข้ามาก็มีทีท่าตกใจ
สาวใช้นั้นก็แอบเหลียวมองเจียงเจี่ยวหนึ่งที แล้วเรียกเสียงเบาว่า "คุณหนูน้อย" จากนั้นก็เดินออกไป
เจียงเจี่ยวมองชิวเยวี่ย ในใจรู้สึกไม่ค่อยมั่นใจ
นางทำเรื่องผิดต่อใจมาหลายวัน จึงเริ่มระแวงว่าชิวเยวี่ยกับสาวใช้นั้นกำลังนินทาตนเองอยู่
นางจึงเอ่ยเสียงอ่อนโยน: "ชิวเยวี่ย สาวใช้เมื่อครู่เป็นเรือนไหนกัน แล้วพวกเจ้าคุยอะไรกันอยู่หรือ?"
ชิวเยวี่ยสายตาเลี่ยงไปมา พูดเสียงเบา: "ไม่มีอะไรเจ้าค่ะ คุณหนูน้อย"
เจียงเจี่ยวจ้องมองนางนิ่ง ไม่นานก็ตาแดงเล็กน้อย
ชิวเยวี่ยพอเห็นคุณหนูน้อยเป็นเช่นนี้ ก็ร้อนใจทันที รีบเข้าไปล้อมถาม: "คุณหนูน้อย เป็นอะไรไปหรือเจ้าคะ?"
เจียงเจี่ยวมองนาง ขนตากระพือราวปีกผีเสื้อ นางกำผ้าเช็ดหน้าไว้แน่น แล้วเอ่ยเสียงเบา: "....ไม่มีอะไรหรอก พูดออกไปก็กลัวเจ้าจะหัวเราะเย็น"