อู๋หลี่กล่าว "ข้ารู้"
ไม่มีใครรู้จักดอกไม้เหล่านี้ดีไปกว่าเขาอีกแล้ว
มันมีฤทธิ์สะกดจิตใจคน เมื่อจ้องมองนานๆ ก็จะถูกมนต์สะกด หากใครแตะต้องมัน มันจะดูดเลือดจนกลายเป็นธาตุอาหารของมัน
เจียงเจี่ยวก้มหน้าลง นางรู้สึกว่าอุณหภูมิร่างกายของอู๋หลี่ต่ำกว่าคนธรรมดาเล็กน้อย
ผิวหนังเย็นเฉียบ
นางคิดไม่ออกก็เอื้อมมือไปสัมผัส
มือของอู๋หลี่ก็ถูกนางจับเอาไว้เช่นนั้น
เจียงเจี่ยวกล่าว "มือเจ้าหนาวจัง มือข้าอุ่นนะ"
มือของหญิงสาวนุ่มนวลและอบอุ่นจริงๆ
อู๋หลี่ควรจะดึงมือกลับ แต่เขาไม่ชอบให้ใครมาแตะต้องตัวเองจริงๆ แต่ไม่รู้ว่าทำไม เขากลับยินยอมให้เป็นเช่นนั้น
เจียงเจี่ยวมองดูชายหนุ่มแห่งแดนแมลงพิษ
เขางดงามยิ่งนัก ดวงตาสีม่วงอ่อนนั้นกลับบริสุทธิ์ไร้เดียงสา
ใบหน้าของเขานี่แหละที่สามารถลุ่มหลงผู้คนได้มากที่สุด ทำให้คนมองจนตะลึง งดงามจนต้องทึ่ง
แต่นิสัยของอู๋หลี่กลับเรียบง่ายเกินคาด
เหมือนเช่นตอนนี้
ถูกจับมือ ถูกเอาเปรียบ ก็ได้แต่ยืนนิ่งอยู่กับที่ ปล่อยให้นางทำตามใจ
เป็นเพราะที่นางเป็นผู้มีพระคุณของเขาหรือเปล่านะ?
ถ้าเป็นเช่นนั้นก็ช่างไร้ยางอายจริงๆ
เจียงเจี่ยวรู้สึกว่าตัวเองต่อไปควรจะไร้ยางอายกว่านี้อีก นางจึงยิ้มน้อยๆ แล้วพูดว่า "อู๋หลี่ มือเจ้าใหญ่กว่ามือข้าอีกนะ มือเจ้าขาวจังเลยนะ"
อู๋หลี่ไม่พูดอะไร กลับเพียงขนตากระเพื่อมเล็กน้อย