เจียงเจี่ยวเห็นงูขาวน้อยตัวน้อยปรากฏตัวขึ้นในห้องอีกครั้ง
เจ้าเหลือเลื้อยมาหยุดตรงหน้าเจ้า
เจียงเจี่ยวจึงได้สังเกตเห็นว่า ริมปากของมันดูเหมือนจะคาบดอกไม้สีเหลืองดอกเล็ก ๆ ดอกหนึ่งเอาไว้
เจ้าเหลือขยับตัวไปมา ดวงตาสีม่วงงามโตจ้องมองนางอย่างไม่ละสายตา
เจียงเจี่ยวย่อตัวลง ชี้หน้าตัวเองด้วยความประหลาดใจ: "เจ้าเหลือ นี่จะให้ข้าล่ะหรือ?"
งูขาวน้อยแกว่งหางเล็กน้อย หางที่ทั้งสั้นทั้งกลมกลึง
มันพยักหน้าด้วยความเขินอายเล็กน้อย แล้วแลบลิ้นสองแฉกออกมาอย่างภาคภูมิใจ
เมื่อคืนมันกลับไปครุ่นคิดอยู่นาน
สุดท้ายก็ตัดสินใจตอบรับการสารภาพรักของเจียงเจี่ยว
ที่อู๋หลี่พูดไว้ล้วนเป็นเรื่องโกหกทั้งนั้น
หากเจียงเจี่ยวไม่ชอบมันจริง ก็คงไม่หาอาหารมาให้มันกินหรอก
งูขาวน้อยรู้ดีว่าในโลกมนุษย์ หากต้องการแสดงความชอบ ก็ต้องมอบดอกไม้งาม ๆ ให้แก่สตรีเพศ
ดังนั้น ตั้งแต่ฟ้าสางมันก็เลื้อยเที่ยวไปทั่วทั้งภูเขา เพื่อหาดอกไม้ที่งดงามที่สุด
ระหว่างทาง งูขาวน้อยเปลี่ยนดอกไม้ไปหลายดอก ในที่สุดก็ได้ดอกที่พอใจที่สุดมา
มันจ้องมองหญิงสาวชาวเมืองอย่างไม่วางตา เริ่มรู้สึกกระวนกระวายขึ้นมา
เกรงว่าเจียงเจี่ยวจะไม่ชอบดอกไม้ที่นางเลือกมา
เจียงเจี่ยวยื่นมือออกไปรับดอกไม้นั้นมา สังเกตได้ว่าดอกไม้นี้ตอนที่ถูกงูขาวน้อยคาบไว้ในปากนั้น มันทะนุถนอมเพียงใด กลีบดอกทั้งสดใหม่และสมบูรณ์ไร้ตำหนิ แม้แต่ก้านก็ไม่ได้รับความเสียหายแม้แต่น้อย
นางรู้สึกซาบซึ้งใจขึ้นมาเล็กน้อย