มือของบิดาเจียงที่ถือถ้วยชาอาการสั่นเล็กน้อย พูดด้วยความตกใจ "....อะไรนะ ลูกยังคิดจะแต่งเข้าบ้านอีกหรือ?"
อู๋หลี่มองมา ดวงตาสีดำคู่นั้น อ่านอารมณ์ข้างในไม่ออก
ทำให้บิดาเจียงใจสั่นขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว ช่างน่าขนลุกจริง ๆ ตอนนี้เขาอายุปาเข้าไปสี่สิบกว่าแล้ว เป็นผู้ชายวัยกลางคน อะไรแบบไหนไม่เคยเจอ กลับต้องมาเผชิญสายตากับเด็กหนุ่มผมเสี้ยวหนึ่ง รู้สึกอยากจะหลบตา
"ลุงครับ ผมรู้ว่าผมไม่มีสิทธิ์แต่งเข้าบ้าน แต่ผมจะพยายามให้ดีที่สุด" ชายหนุ่มเอ่ยขึ้น
บิดาเจียงรู้สึกใจพะวักพะวนขึ้นมาอย่างประหลาด
จู่ ๆ เขาก็รู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างไม่ชอบมาพากล มองดูอู๋หลี่ตรงหน้า จิตใจพลันวูบไหว "เจ้าอายุเท่าไหร่กันแน่?"
อู๋หลี่หลุบตาลง "อีกไม่นานก็สิบเก้าแล้วครับ"
บิดาเจียง "......." เขารู้สึกว่าหัวใจดวงนี้ของตน เริ่มจะรับไม่ไหวแล้ว
สูดหายใจเข้าลึก ๆ ทีหนึ่ง "เจ้ายังเด็กขนาดนี้ คิดเรื่องแต่งเข้าบ้านได้อย่างไร ยังไงอนาคตอีกยาวไกล เรื่องแบบนี้พูดไม่แน่ไม่นอน"
อู๋หลี่กล่าว "ลุงครับ หมู่บ้านของพวกเรามีธรรมเนียมอยู่อย่างหนึ่ง คือชั่วชีวิตหนึ่งจะกำหนดคู่ชีวิตเพียงคนเดียวเท่านั้น นอกจากนางจะไม่ต้องการพวกเราแล้ว" ตอนที่พูดประโยคนี้ รูปร่างของเขาดูเหมือนจะเศร้าหงอยอยู่ไม่น้อย
บิดาเจียงอดจะรู้สึกเหนียมใจแทนไม่ได้
ส่วนเจียงเจี่ยวที่กำลังช่วยมารดาเด็ดผักอยู่ ได้แต่นึกเป็นห่วง จึงเดินไปที่ห้องรับแขก
"พ่อคะ กำลังคุยอะไรกันอยู่หรือ?"
นางมิได้กังวลว่าอู๋หลี่จะถูกพ่อรังแกเสียหน่อย!