“ใช่แล้ว เจ้าหนูตระกูลโจว เจ้าแค่พูดออกมา ทุกคนก็เชื่อเจ้าอยู่ดี” ผู้เฒ่าคนหนึ่งพยักหน้า “อาข้าเชื่อในตัวเจ้า”
“ใครจะไปรู้เล่า?” หลี่จัวเบียดตัวออกมาจากฝูงชน ตะโกนเสียงดัง “ข้าก็เห็น ข้าเห็นโจวถิงลวนลามเด็กสาวเมื่อครู่! รู้หน้าคน แต่ไม่รู้ใจ ใครจะไปรู้ว่าเจ้าช่างงดงามอย่างเจียงเจี่ยว แล้วเขาเองก็ยังไม่มีเมีย จะไม่ให้เขาคิดชั่วได้อย่างไร?”
ซูซิวอวิ้นโกรธจนตัวสั่น เดินเข้าไปกระชากคอเสื้อหลี่จัว “เจ้าพูดเหลวไหลอะไร อาพี่โจวไม่ใช่คนแบบนั้น!”
หลี่จัวกลับคว้าข้อมือนางไว้แน่น “ซิวอวิ้น พวกเราเลิกโกรธกันเถอะนะ ต่อไปข้าจะฟังเจ้าทั้งหมด”
สีหน้าซูซิวอวิ้นเปลี่ยนไป มองผู้คนรอบตัวที่มองพวกเขาด้วยสายตาแปลก ๆ นางรีบสะบัดมือหลี่จัวออก แล้วอธิบายกับโจวถิง “อาพี่โจว ไม่ใช่แบบที่ท่านคิด ข้าบอกเขาแล้วว่าไม่เอา แต่เขามาตื้อไม่เลิก”
“พอได้แล้ว”
หัวหน้ากองกำลังใหญ่ของหมู่บ้านถูกเรียกตัวมาเมื่อไหร่ไม่รู้ ทั้งที่หมู่บ้านเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น เขาจึงต้องมาปกครองความยุติธรรม
เขาขมวดคิ้วทันที มองไปที่เจียงเจี่ยวและโจวถิง
แล้วเอ่ยว่า “ลูกสาวตระกูลเจียง สิ่งที่เจ้าพูดเป็นความจริงหรือ? โจวถิงลวนลามเจ้าอย่างไร?”
เจียงเจี่ยวเชิดคางขึ้นเล็กน้อย เอ่ยเสียงหวาน “...เขาลูบหน้าอกข้า” นางเช็ดน้ำตาที่ไม่มีอยู่จริง แย่งขยี้ตาจนแดงก่ำ แล้วจึงพูดต่อ “...ทุกคนก็เห็นกัน!”