โจวถิงกลับพูดขึ้นว่า "ไม่ใช่ เจียวเจียว" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "ข้าอยากจะกลับมาทำอาหารกลางวันให้เจ้าทุกวัน"
เขาไม่คิดว่าเจียวเจียวจะชอบอาหารที่เขาทำ พอเห็นนางกินเพิ่มขึ้นอีกหน่อย ความรู้สึกในอกก็ตีตันขึ้นมาเล็กน้อย ไม่รู้ว่าจะเป็นความเจ็บปวดมากกว่าหรือความสุขมากกว่า
เจียงเจี่ยวได้ยินแล้วก็ไม่ยอม
ที่นางเข้าเมืองมา ก็เพื่อเป็นวายร้ายหญิงไม่ใช่หรือ?
จะปล่อยให้เขาเป็นคนดีแบบนั้นไม่ได้
เจียงเจี่ยวจึงขมวดคิ้วพูดว่า "ไม่ได้ เจ้ากลับมาแล้ว งานในไร่จะทำยังไง? เจ้าทำน้อยลงก็เท่ากับได้เงินน้อยลง"
"ข้าซื้อข้าวกินเองได้"
โจวถิงไม่ได้พูดอะไร แต่ในใจกลับเจ็บแปลบ เจียวเจียวเป็นห่วงเขา
เป็นห่วงว่าเขาจะวิ่งไปวิ่งมารำคาญและเหนื่อย
โจวถิงเลาะก้างปลาออก เอาส่วนเนื้อดีๆ ใส่ชามให้หญิงสาว แล้วเอ่ยเสียงหนักแน่น "เอาล่ะ เชื่อเจ้า วันนี้ไม่กลับก็ได้"
เจียงเจี่ยวกินอิ่มแล้วก็นั่งนิ่งอยู่ตรงนั้นไม่ขยับ
โจวถิงเก็บชามตะเกียบ แล้วเข้าครัวไปล้าง
เจียงเจียงลุกขึ้น นางนั่งนิ่งเฉยไม่ได้ เดี๋ยวจะขี้เกียจเกินไป
นางจึงเริ่มเดินไปมาในห้อง
เดินย่อยอาหารหลังมื้อเที่ยง จะได้ไม่อ้วนง่าย
พอโจวถิงออกมา ก็เห็นภรรยาสาวของเขาเดินไปเดินมาในห้อง แววตาเขามีรอยยิ้มแวบหนึ่ง
เจียงเจี่ยวเดินย่อยอาหารอยู่พักใหญ่