เจียงเจี่ยวตกใจจริงๆ ถึงกับร้องออกมา
ส่วนเผยหยวนพอเห็นใบหน้าสวยหรูของนางSuddenlyซีดขาวราวกับเจอผี ก็พานสายตาไปมองตาม
พอเห็นเผยหวยซวี่เท่านั้น
ท่าทีของเผยหยวนก็ไม่ได้ดีไปกว่าเจียงเจี่ยวเท่าไหร่ เขาสะดุ้งเฮือก รีบถอยห่างออกมาทันที แล้วเอ่ยอย่างเก้ๆ กังๆ ว่า “ซื่อจื่อมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?”
เขารีบอธิบายต่อ “ซื่อจื่ออย่าได้เข้าใจผิด ข้ากับเจียวเจียวเพียงพูดกันไม่กี่ประโยคเท่านั้น งานปักที่นางส่งให้วันนี้งดงามนัก ข้าจึงถามไถ่ไปสองสามคำ”
เผยหยวนเกรงว่าเวลานี้เผยหวยซวี่จะรู้ความในใจของตนที่มีต่อเจียงเจี่ยว แล้วจะไม่ยอมรับ
ยังไงซะเจียงเจี่ยวก็เป็นญาติฝ่ายฮูหยินใหญ่ การเรียกเขาว่าพี่ชายต่างมารดานั้น ถึงจะเรียกว่าแทบไม่มีความเกี่ยวข้องกันเลยก็ว่าได้
เผยหวยซวี่จ้องมองทั้งคู่ นิ่งๆ จนเห็นสีหน้าของทั้งสองคนซีดไปคนละสีแล้ว
ถึงได้เอ่ยขึ้นอย่างช้าๆ “น้องสี่ ท่านป้าใหญ่กำลังหาอยู่”
ราวกับมีบันไดให้ลง เผยหยวนถอนหายใจโล่งอกทันที แอบชำเลืองมองเจียงเจี่ยวแล้วพูด “งั้นเจียวเจียว ข้าขอตัวก่อนนะ”
เขายกเท้าก้าวเดิน ตอนที่เดินผ่านข้างตัวเผยหวยซวี่ยังมีทีท่าแข็งเกร็งอยู่บ้าง
พอเผยหยวนทิ้งนางให้อยู่คนเดียว
เจียงเจี่ยวเวลานี้... รู้สึกว่าวันนี้ตนซวยจริงๆ ปากกาวของนางเพิ่งถูกจับได้เมื่อครู่ แล้วก็มาโดนเผยหวยซวี่เห็นนางกับเผยหยวนแอบมาคุยกันที่นี่อีก
นางกำผ้าเช็ดหน้าไว้ในมือ แต่ในสมองก็เริ่มคิดหาวิธีแก้ตัวแล้ว