แก้มของนางแดงเรื่อขึ้นเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว
“คุณหนูน้อย”
เสียงหนึ่งดังขึ้น
เผยเฉิงอันไม่รู้ว่าเข้ามาใกล้ตั้งแต่เมื่อไหร่ “คุณหนูน้อยมาอยู่คนเดียวตรงนี้ได้ยังไง?”
เจียงเจี่ยวพอเห็นเขาปุ๊บก็รู้สึกคันฟันขึ้นมาทันที แต่นางก็ยังก้มหน้าก้มตาเลี่ยงผู้คนว่า “พี่ชายต่างมารดาเฉิงอัน ข้ากลับก่อนนะ”
ทว่าเผยเฉิงอันกลับตวัดมือจับข้อมือนางไว้ สายตาแฝงไปด้วยความคะนองและนัยบางอย่าง “ตอนนี้คุณหนูน้อยคงจะรู้สึกไม่สบายตัวไม่น้อยสินะ กระนั้นข้าจะพยุงเจ้าไปส่งที่ห้อง ไปที่ห้องของข้าก็แล้วกัน?”
หลังจากที่เขาตกน้ำครั้งนั้น เขาก็สาบานว่าจะต้องหาคนที่ผลักเขาลงน้ำให้ได้ แต่สุดท้ายก็สืบเท่าไหร่ก็ไม่พบ เผยหวยซวี่บอกว่าเขาน่าจะเมาจนเคลิ้มไปเอง
เผยเฉิงอันเองก็รู้สึกผิดติดอยู่ในใจอยู่แล้ว เพราะเขากลับมาจากซ่องโสเภณีหลังจากดื่มเมามา
ปกติแม่ของเขาไม่ค่อยให้เผยหวยซวี่คอยควบคุมตัวเขาอยู่บ่อย veces
แต่เผยหวยซวี่เป็นซื่อจื่อแห่งจวนกั๋วกง มีราชกิจล้นมืออยู่วุ่นวาย ย่อมไม่มีทางคอยสั่งให้คนเฝ้าดูเขาทุกวันได้ ตราบใดที่เผยเฉิงอันไม่ก่อเรื่องเดือดร้อน เขาก็แค่ทำเป็นหลับหูหลับตาเท่านั้น
เผยเฉิงอันรู้ดีว่าตัวเองไม่ได้มีความทะเยอทะยานอันยิ่งใหญ่ จึงเอาแต่ดื่มสุรากับผู้คน บางครั้งก็แวะไปซ่องโสเภณีสักหน หลังจากช่วงเวลานั้นเขาก็เงียบไปพักใหญ่ จนกระทั่งไม่กี่วันมานี้เขาก็ไปอีกครั้ง
ในใจเขาคิดถึงเจียงเจี่ยว รู้สึกว่าแม้แต่ฝันก็ยังเห็นนาง