คนธรรมดาในวัยนี้ จะเก่งขนาดหาเงินได้เองตั้งมากมายขนาดนั้นเชียวหรือ
ทั้งสองไม่พูดอะไร เพียงแต่มองอู๋หลี่ด้วยสายตาที่ซับซ้อนขึ้นเล็กน้อยในระหว่างรับประทานอาหาร
เจียงเจี่ยวไม่รู้หรอกว่า อู๋หลี่เจอกับอะไรที่บ้านพ่อแม่ของนางบ้าง
นางชดเชยให้เขาไปหมดแล้วลับหลัง
จูบลาสายพระเอกแห่งแดนแมลงพิษอย่างอาลัยอาวรณ์ จูบกันด้วยปาก
จูบกันครึ่งชั่วโมง ปากจะแดงและบวมไปหมดแล้ว
อู๋หลี่กอดหญิงสาว สัมผัสร่างกายที่อ่อนนุ่มของนาง กับกลิ่นหอมบนตัวนาง แล้วพูดเสียงอึมครึมว่า “...เจียวเจียว พร่งนี้กลางคืนมาหาข้าที่บ้านได้ไหม”
เจียงเจี่ยวได้ยินออกแน่นอน ว่าการนอนที่นี่หมายความว่าอะไร
ตั้งแต่พระเอกแห่งแดนแมลงพิษได้ลิ้มรสแล้ว ทุกครั้งที่ไปหลบหลัง เขาก็จะทำสองสามครั้ง
ทั้งคืนใช้ถุงหลายอันเลย
นางพูดอย่างลำบากใจว่า “ไม่ได้”
“เอาไว้ค่อยว่ากันแล้วกัน เจ้ายอมหน่อยนะ”
เจียงเจี่ยวพูดปลอบใจ
อวู่หลี่ไม่พูดอะไร เพียงจ้องไปที่ริมฝีปากของนาง แล้วก้มลงจูบอีกครั้ง อยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดเสียงเบาต่ำว่า “ข้าจะต้องได้รับการยอมรับจากคุณลุงคุณน้า เจียวเจียว พอเรียนจบ พวกเราไปจดทะเบียนกันนะ…”
……
เจียวเจียวไม่รู้ทำไมหลังจากรับประทานข้าวกับพ่อแม่อัตไปหนึ่งก็อจิ๋ว ไม่ได้เกลียดอวู่หลี่เท่าแต่ก่อนแล้ว
ของขวัญที่อวู่หลี่นำมามีทั้งชาเสื้อคลุมแดง และเครื่องส่าหรือบำรุงเลือดบำรุงหน้า อดีตมอบให้พ่อของนาง ส่วนหลังมอบให้แม่ของนาง