หลิวชื่อได้ยินเข้า ก็รู้สึกโลกหมุนหัวทิ่มแทบล้มทั้งยืน
นางทรงตัวไม่ค่อยไหว โชคดีที่หม่อมซุนเข้าประคองไว้นางได้ทันท่วงที
มิเช่นนั้นคงล้มฟุบลงกับพื้นอย่างแน่นอน
หลิวชื่อโกรธจนเสียงสั่น: “หวยซวี่! เจ้าป่านนี้ก็โตจนถึงวัยอันควรแล้ว นั่นคือองค์หญิงนะ! ทรงเป็นดั่งกิ่งทองใบหยก ยิ่งไปกว่านั้นฝ่าบาทยังทรงยอมให้องค์หญิงอภิเษกลงมา นี่แสดงให้เห็นว่าฝ่าบาททรงให้ความสำคัญกับเจ้ามากเพียงใด!”
“ข้าไม่อยากให้อนาคตของเจ้าต้องพังทลาย แต่เจ้าดันบุกเข้าไปในราชวังให้ฝ่าบาททรงถอนคำมั่นเสียได้ เกรงว่าเจ้าจะเบื่อหน่ายชีวิตอันสุขสบายในจวนกั๋วกงนี้แล้วกระมัง!”
เผชิญหน้ากับการตำหนิของหลิวชื่อ
เผยหวยซวี่เอ่ย: “ในใจลูกมีตราชั่งอยู่ว่า สิ่งใดควรทำ สิ่งใดไม่ควรทำ ต่อให้เรื่องนี้ไม่ควรทำ ลูกก็จะทำ”
หลิวชื่อถูกคำพูดนั้นแทงจนหน้าซีด ริมฝีปากสั่นเทา: “ดี ดี เจ้าเวลานี้เป็นถึงบุญคุณของจวนกั๋วกง ย่อมตัดสินใจเองได้ แต่ว่าข้าเป็นมารดาของเจ้า เจ้าจะให้มารดาเห็นเจ้าอายุปูนนี้แล้วยังมิได้แต่งงานงั้นหรือ ต่อไปเจ้าอยากให้ตระกูลเผยขาดผู้สืบสกุลงั้นหรือ?”
“องค์หญิงเจ้ายังดูไม่ติด ขุนนางตระกูลสูงอื่นๆ เจ้าก็ไม่เห็นใส่ใจ เจ้าอยากได้หญิงสาวแบบใดกันแน่?”
เผยหวยซวี่สีหน้าเรียบเฉย: “มารดาไม่ต้องกล่าวอีก เรื่องอภิเษกนี้ ฝ่าบาททรงถอนคำมั่นกลับไปแล้ว”
หลิวชื่อหน้ายิ่งซีดลง
ช่วงนี้ ใครเล่าจะไม่รู้ถึงความเจิดจรัสของจวนกั๋วกงนาง บุตรชายตนเองจะได้อภิเษกกับองค์หญิง นางได้โหมโฆษณาเรื่องนี้ไปทั่ว