เจียงเจี่ยวเงียบไปครู่หนึ่ง
...โจวถิงหรือว่าเป็นเหล็กกล้า? ทุกวันยังไม่ทันสว่างก็ออกจากบ้านไปแล้ว ตอนนี้ยังต้องขึ้นกะกลางคืนอีก
โจวถิงมองหญิงสาวคนนั้น คิดว่านางไม่พอใจ
จึงอธิบายว่า "กะกลางคืนได้เงินมากกว่านิดหน่อย"
เจียงเจี่ยวตอบรับ "อ้อ" อย่างแห้งผาก นางมองโจวถิง "...อย่าตายนะ"
พระเอกตายไปแล้วจะทำยังไง?
โจวถิงยิ้ม
"ไม่ตายหรอก ข้าตัวแข็งแรง มีแรงเยอะ"
ในใจเขายิ่งร้อนรุ่มขึ้นอีก
ยิ่งไปกว่านั้น หลังจากเหตุการณ์เมื่อคืน โจวถิงกินอิ่มถึงยี่สิบนาที วันนี้จึงมีเรี่ยวแรงเต็มเปี่ยม
แต่ประโยคนี้เขาไม่ได้พูดออกมา
ถ้าพูดออกมา เจียวเจียวคงจะโกรธจนหน้าร้อนแน่
......
คืนนี้เป็นครั้งแรกที่โจวถิงขึ้นกะกลางคืน ถึงแม้กะกลางคืนจะได้เงินไม่เท่ากับขนของตอนกลางวัน แต่ก็เป็นรายได้อีกทางหนึ่ง ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้เขากำลังขาดเงินพอดี
ตอนนี้เขามีหนทางอยู่แล้ว แต่ในมือยังไม่มีเงิน
"น้องชาย ปีนี้อายุเท่าไหร่แล้ว?"
อีกคนที่อยู่เวรเดียวกันเดินเข้ามา พูดกับเขา
โจวถิงมองเขา "ยี่สิบเอ็ด"
"ยังหนุ่ม แต่งเมียยัง?" คนที่ขึ้นกะกลางคืนคนนั้นพูด เขาเป็นคนงานชั่วคราว
ตอนนี้กำลังพยายามทำตัวสนิทสนมกับโจวถิง
แต่โจวถิงกลับนิ่วหน้าเล็กน้อย เขาจำคนงานชั่วคราวคนนี้ได้ คนผู้นี้ปกติชอบออกไปดูต้นทาง บางครั้งก็ออกไปที ไม่รู้ไปทำอะไร