ใบหูของสวี่ชิงเยี่ยนที่ซ่อนอยู่ใต้เส้นผมยุ่งเหยิงแดงขึ้นเล็กน้อย แต่เพียงชั่วพริบตาก็หายไป เขาหยิบขวดเครื่องดื่มที่ดื่มไปครึ่งหนึ่งขึ้นมา นิ้วมือขาวสะอาดกำขวดไว้แน่น “ก็ไม่ใช่หรอก แต่เอากลับไปได้ เก็บขวดไว้ขาย”
เพื่อนร่วมชั้นมองเขาด้วยสายตาชื่นชม “สวี่ชิงเยี่ยน นายไม่ธรรมดาจริง ๆ เจียงเจี่ยวเป็นถึงขนาดนี้แล้ว นายยังนิ่งได้ แถมยังคำนวณเรื่องเงิน ๆ ทอง ๆ อย่างรอบคอบได้ถึงขนาดนี้”
แต่ก็เข้ากับนิสัยของสวี่ชิงเยี่ยนอยู่แล้ว
เพราะนักเรียนในห้องต่างรู้กันดีว่าครอบครัวของสวี่ชิงเยี่ยนยากจน ที่บ้านยังมีคุณยายที่ต้องดูแลอีกคน
ดังนั้นนอกจากเรียนแล้ว เขายังทำงานพิเศษบ้าง
อีกทั้งยังหารายได้พิเศษจากงานในโรงเรียนด้วย
ถ้ามีเพื่อนแนะนำงานให้ สวี่ชิงเยี่ยนก็จะดูสถานการณ์ก่อนว่าตัวเองรับไหวหรือไม่
เขาไม่เคยปิดบังเรื่องครอบครัวมาตั้งแต่แรก ไม่ว่าคนอื่นจะพูดถึงเขาลับหลังอย่างไร สวี่ชิงเยี่ยนก็ไม่ใส่ใจ แต่มีเพื่อนร่วมชั้นไม่น้อยที่ชื่นชมเขา
สวี่ชิงเยี่ยนหน้าตาดีมาก ตั้งแต่วันแรกที่เปิดเทอม
เขาทำให้ผู้คนจำนวนไม่น้อยตะลึง แถมผลการเรียนยังยอดเยี่ยมอีกด้วย
หลายคนคิดว่าเขาคงเป็นเด็กที่เกิดมาในครอบครัวฐานะดี
แต่กลับตรงกันข้าม
ครอบครัวของสวี่ชิงเยี่ยนยากจนมาก ทั้งยังมีคุณยายที่ต้องดูแล เขาเป็นนักเรียนยากจน นักเรียนส่วนใหญ่ในวัยนี้ต่างมีศักดิ์ศรีของตัวเอง
แต่สวี่ชิงเยี่ยนไม่เคยปิดบังตั้งแต่แรก ดังนั้นเมื่อมีคนพูดถึงฐานะทางบ้านของเขาและเข้ามาถาม เขาก็ยอมรับตรง ๆ