เสิ่นเนี่ยนมองอาหารตรงหน้าแล้วชะงักไปเล็กน้อย
ตรงหน้าคืออาหารที่มีเนื้อสองอย่างกับผักหนึ่งอย่าง เธอได้กลิ่นหอมของหมูสไลซ์ผัดเห็ดหอมกับไก่ผัดโคล่า
เธอกลืนน้ำลายอย่างอดไม่ได้
เธอก้มหน้าลงอย่างตื่นตระหนกเล็กน้อย
เจียงเจี่ยวพูดว่า “ให้เธอ”
เสิ่นเนี่ยนถูเสื้อผ้าของตัวเองอย่างประหม่า “....ทำไมถึงให้ฉัน?”
มีคนจำเจียงเจี่ยวได้
เสียงหนึ่งดังแว่วมา “นั่นไม่ใช่นักเรียนโอนย้ายห้องสองเหรอ ได้ยินว่าเธออารมณ์ร้ายมาก เสิ่นเนี่ยนคงไม่ได้ไปทำให้เธอขุ่นเคืองหรอกนะ?”
เสิ่นเนี่ยนชะงัก หัวใจพลันเย็นวาบลง เธอไม่รู้เลยว่าเด็กสาวตรงหน้าคนนี้คือเจียงเจี่ยว
เธอรวบรวมความกล้า กำลังจะเอ่ยอะไรสักอย่าง
เจียงเจี่ยวที่อยู่ฝั่งตรงข้ามมองเธออย่างแปลกใจ “ฉันไม่อยากกินแล้ว ให้เธอกินไม่ได้หรือไง?”
คำพูดนี้ฟังดูดูหมิ่นคนอยู่บ้าง
แต่เสิ่นเนี่ยนรู้ว่า การดูหมิ่นคนไม่ใช่แบบนี้
เธอไม่ได้กินเนื้อมานานแล้ว อย่างน้อยก็ช่วงหนึ่งเลยทีเดียว
ฐานะทางบ้านฝืดเคือง แม้แต่เงินหนึ่งหยวนเธอยังต้องใช้ให้คุ้มทุกเหรียญ
ยิ่งไปกว่านั้น ไม่รู้ทำไมเสิ่นเนี่ยนถึงรู้สึกว่าเจียงเจี่ยวไม่ได้มีเจตนาร้ายกับเธอ เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขอบคุณเสียงเบา
เจียงเจี่ยวพูดว่า “ฉันเรียนห้องเดียวกับสวี่ชิงเยี่ยน เธอรู้ไหม?”
เสิ่นเนี่ยนพยักหน้าเบา ๆ เธอจำได้ราง ๆ ว่าสวี่ชิงเยี่ยนอยู่ห้องสอง
เจียงเจี่ยวมองนางเอกด้วยดวงตากลมโตงดงามทั้งคู่ แล้วพูดหน้าตาเฉยว่า “เมื่อวานสวี่ชิงเยี่ยนเป็นฝ่ายเข้ามาคุยกับฉันก่อน ฉันว่าเขาชอบฉันนะ”