หลี่เหวินโจวมองไปที่หญิงสาวตรงหน้า
เจียงเจี่ยวไม่แตะเครื่องสำอาง แต่ใบหน้ากลับขาวผ่องเนียนละเอียด หน้าตาเป็นสัดเป็นส่วน ริมฝีปากสีเหมือนสีเชอร์รี นัยน์ตาสีดำสนิท แต่กลับโตโต มองดู...งดงามมาก ทำให้นึกถึงคำว่ารักแรก
แท้จริงแล้วก่อนหน้านี้เขาก็รู้สึกว่าเจียงเจี่ยวไม่ได้หน้าตาขี้เหร่ เรียกได้ว่าน่าจะงดงาม ทว่าเขาไม่คิดว่า พอใบหน้าของเจียงเจี่ยวหายดีแล้ว จะออกมาเป็นเช่นนี้
“พวกเจ้าสองคนยืนอยู่ที่นี่ทำอะไรกัน?”
จากด้านหลังมีเสียงแหบพร่าเล็กน้อยดังขึ้น
หลี่เหวินโจวหันไปมอง พบว่าเป็นฉู่หยาง
น้ำเสียงของเขากลับมาดังได้เมื่อไหร่กัน หลี่เหวินโจวอดที่จะประหลาดใจไม่ได้: “ฉู่หยาง เสียงของเจ้า.....”
ฉู่หยางทั้งโมโหทั้งอับอาย: “อะไรของเจ้า!”
แต่ไม่นานนัก เขาก็ได้ยินเสียงหัวเราะที่ไม่ค่อยจะหยุดลงของเจียงเจี่ยว
ฉู่หยางโกรธจัด รีบชี้หน้าด่า: “เจียงเจี่ยว เจ้ากล้าเยาะเย้ยข้ารึ?”
แต่เพียงชำเลืองมองเดียว เขาก็ชะงักงันอยู่กับที่ทันที
ตอนนี้เจียงเจี่ยวกำลังยิ้มตาหยี รอยยิ้มที่มุมปากยังจางหายไปไม่หมด ใบหน้าของหญิงสาวขาวผ่อง บริสุทธิ์ งดงาม นัยน์ตาสีดำกลมโต ริมฝีปากกลับแดงสดราวกับสีเชอร์รี ทำให้ผู้คนไม่อาจละสายตาไปได้
ความเปล่งประกายวาบผ่านแววตาของฉู่หยาง
....นี่คือเจียงเจี่ยว?
จู่ๆ เขาก็นึกถึงประโยคที่เสี่ยวเสี่ยวเคยพูด: “เจียงเจี่ยวหน่ะ แท้จริงแล้วหน้าก็ดีไม่น้อย”
ที่แท้ก็ไม่ได้ล้อเขาเล่นนี่นา