เจียงเจี่ยวกะพริบตาหนึ่งครั้ง แล้วเดินไปนั่งที่ของตัวเอง
เธอรู้สึกไม่ค่อยมั่นใจนัก
เธอแกล้งสวี่ชิงเยี่ยนมาตลอด ทำไมสวี่ชิงเยี่ยนถึงไม่พูดอะไรเลยนะ
สวี่ชิงเยี่ยนคงไม่ถูกเธอแกล้งจนสะสมความแค้นไว้มากเข้า แล้ววันหนึ่งทำเรื่องน่ากลัวกับเธอขึ้นมาหรอกนะ?
เจียงเจี่ยวบอกความกังวลนี้กับระบบ
ระบบพูดว่า “คงไม่ถึงขั้นนั้นหรอกมั้ง”
เจียงเจี่ยวเงียบไป เธอคิดว่าถ้าคนถูกบีบคั้นจนถึงขีดสุด บางทีอาจทำเรื่องสุดโต่งขึ้นมาจริง ๆ ก็ได้
ในโลกนี้ เธอเป็นคุณหนูจากครอบครัวร่ำรวย
เจียงเจี่ยวยังใช้ชีวิตสุขสบายได้ไม่เต็มอิ่มเลย
เธอจ้องปากกาในมือ
หมุนไป หมุนมา หมุนไปเรื่อย ๆ
เจียงเจี่ยวจ้องมันอย่างใจจดใจจ่อ ในหัวกำลังคิดเรื่องวุ่นวายไร้สาระอยู่สารพัด
เธอคิดว่าถ้าภายหลังสวี่ชิงเยี่ยนถูกเธอบีบจนทนไม่ไหวขึ้นมาจะทำอย่างไร กระต่ายจนตรอกยังหันมากัดคนได้เลย
เธอต้องระวังตัวให้มากกว่านี้หน่อย
เจียงเจี่ยวเอาแต่จ้องปากกา
สวี่ชิงเยี่ยนก็กำลังมองเธออยู่เช่นกัน
เขาไม่เข้าใจว่าปากกาด้ามนั้นมีอะไรน่าดู
.....
ใกล้เวลาเลิกเรียนแล้ว เจียงเจี่ยวถึงเพิ่งนึกได้ว่าวันนี้ตัวเองต้องไปหานางเอก
แต่เธอลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท
ยังดีที่ตอนมาถึงหน้าโรงเรียน
เจียงเจี่ยวตาไว มองเห็นร่างของเสิ่นเนี่ยนเข้า เธอจึงเดินเข้าไปหา
“เสิ่นเนี่ยน”
เสิ่นเนี่ยนหันกลับมา พอเห็นเธอก็แสดงสีหน้าประหลาดใจ
คนรอบข้างต่างหันมามองพวกเธอเช่นกัน
เสิ่นเนี่ยนสังเกตเห็นว่าสายตาของคนส่วนใหญ่จับจ้องอยู่ที่เจียงเจี่ยว