"มองไม่ออกเลยนะ เมื่อก่อนเจียงเจี่ยวดู...เรียบร้อยดี ตั้งแต่เปลี่ยนไปเป็นอีกคน อุปนิสัยก็เปลี่ยนตามด้วย สาวบ้านนอกอย่างนั้นแหละ ง่ายที่จะหลงตัวเอง ขอให้ทุกคนอย่าได้ทำตามเป็นเยี่ยงอย่าง"
สรุปก็คือ มีคำพูดที่แย่ขนาดไหนก็มีทั้งนั้นแหละ
เหออวี้อยู่ข้างๆ มองอย่างใจระทึก กลัวว่าเจียงเจี่ยวจะคิดสั้น นางพูดเสียงตะกุกตะกัก "สวี่จื้อเซี่ยเป็นห่วงเจ้ามาก นางเลยออกไปตามหาเจ้า"
เจียงเจี่ยวรู้สึกใจพะวง ตรงไหนเล่าที่นางไม่รู้ว่าทำไมสวี่จื้อเซี่ยถึงเป็นห่วงนาง แต่ก็ยังส่งข้อความไปหาอีกฝ่าย
สวี่จื้อเซี่ยตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว "เจียวเจียว เจ้ากลับหอพักแล้วหรือยัง?"
อู้หมิงจูจ้องหน้าสีเจียงเจี่ยว เห็นบนใบหน้านางไม่มีสีหน้าแตกตื่นตกใจ ไม่มีความอับอายขายหน้าอย่างถูกเหยียดหยาม สีหน้าของนางก็เปลี่ยนไปทันที
นางลุกขึ้นยืน "เจียงเจี่ยว เจ้ายังมีหน้ามาอีกหรือ? ทำเรื่องแบบนี้ลงไปแล้วยังมีหน้ากลับหอพักอีกหรือ เมื่อคืนไปนอนกับชายแก่มาหรือเปล่า?"
เจียงเจี่ยววางโทรศัพท์ลง มองนางอย่างเย็นชา "กระทู้นั้นเจ้าลงไปเองหรือ?"
อู้หมิงจูมีสีหน้าตกใจอยู่ชั่วขณะ แต่ก็ตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว หัวเราะเยาะ "เจ้าคิดว่ากระทู้นั้นข้าลงไปเองหรือ หลักฐานล่ะ? เจียงเจี่ยว เจ้าประพฤติตนไม่เหมาะสมเอง ถูกคนอื่นจับความลับได้ จะโทษใครได้?"
นางกอดอก ยืนมองลงมาอย่างดูแคลน มุมปากเผยรอยยิ้มเยาะเย้ย "เจียงเจี่ยว เชื่อว่างั้นอาจารย์ประจำชั้นก็ต้องมาตามหาเจ้าอีกไม่ช้า ข้าแนะนำว่าเจ้ารีบย้ายออกไปเองจะดีกว่า ข้าไม่อยากอยู่หอเดียวกันกับคนแบบเจ้า"