เจียงเจี่ยวอ้าปากเล็กน้อย ดวงตาเบิกกว้างขึ้นนิดหน่อย: "...เจ้าจะไปเมืองนอก?"
กะทันหันแบบนี้? เมื่อครู่ก่อนนางยังไม่ทันได้ยินลมอะไรเลยแม้แต่น้อย
สวี่จื้อเซี่ยยิ้มออกมา ในแววตาดูเหมือนมีความโดดเดี่ยวซ่อนอยู่บ้างประหลาด: "อืม ทางบ้านจัดให้ข้าไป"
ไม่รู้เป็นเพราะอะไร เจียงเจี่ยวรู้สึกว่า เมื่อสวี่จื้อเซี่ยไปเมืองนอกแล้ว นางน่าจะรู้สึกดีใจ ทว่ากลับคาดไม่ถึงว่า นางกลับดีใจไม่ขึ้น
อาจจะเป็นเพราะสวี่จื้อเซี่ยถอยหนีเอาดื้อ ๆ ไม่สู้กับนางเพื่อชิงทุนการศึกษาอีกต่อไปแล้วกระมัง?
สวี่จื้อเซี่ยช่างหาเรื่องให้ขุ่นเคืองจริง ๆ ต่อให้แบบนี้นางได้ทุนการศึกษาไป ก็ยังมีความรู้สึกขัดใจอยู่ดี
เจียงเจี่ยวตอบรับอย่างแห้งแล้ง กะทันหันก็ไม่รู้จะพูดอะไรต่อ จึงได้แต่เปลี่ยนเรื่อง: "สวี่จื้อเซี่ย เจ้าออกไปเมืองนอกเพื่อตามหาความฝันของตัวเองหรือ?"
นางจำได้ว่า สวี่จื้อเซี่ยเคยคิดอยากเป็นจิตรกร ต้องการตามหางานศิลป์ของตัวเอง
สวี่จื้อเซี่ยตะลึงไปเล็กน้อย แค่มองนาง
เจียงเจี่ยวถูกนางมองจนเริ่มรู้สึกไม่สบายตัว: "มองข้าทำไมกัน?"
สวี่จื้อเซี่ยค่อย ๆ ยิ้มออกมา แล้วพูดว่า: "เจียวเจียว ที่แท้เจ้าก็เป็นห่วงข้าขนาดนี้ ถึงกับรู้ว่าความฝันของข้าคืออะไร"
เจียงเจี่ยว: "......." ใครเป็นห่วงกันเล่า?
นางเพียงเพราะในตอนแรกอิจฉาสวี่จื้อเซี่ย จึงแอบสอดส่องดูโซเชียลมีเดียของอีกฝ่ายอย่างลับ ๆ เท่านั้นเอง
สวี่จื้อเซี่ยยังคงมองนางแล้วพูดว่า: "เจียวเจียว ความฝันของข้าไม่ได้สำคัญขนาดนั้น ข้าที่บ้านมีลูกคนเดียว พวกท่านหวังให้ข้าสามารถแบกรับความรับผิดชอบของตระกูลไว้ได้"