ผู้ที่ขึ้นเป็นผู้เล่นระดับสูงได้ ล้วนเป็นคนที่ผ่านการดิ้นรนเอาชีวิตรอดในดันเจี้ยนมาอย่างยาวนาน คนอย่างอินซิวกับเย่เทียนเสวียนยังถือว่าอายุน้อยในหมู่ผู้เล่นระดับสูงแล้ว
แต่คนตรงหน้ากลับดูเยาว์วัยยิ่งกว่า ถึงขั้นทำให้อินซิวรู้สึกว่าอีกฝ่ายเป็นเพียงเด็กคนหนึ่ง
เด็กหนุ่มอายุราวสิบสี่หรือสิบห้าปี สวมเสื้อผ้าขาดวิ่น หน้าตาน่ารักไม่น้อย ดูไร้พิษสง ทว่าบนใบหน้าและร่างกายกลับเต็มไปด้วยบาดแผลลึกแทบกลบความเยาว์วัยจนมิด เพียงเห็นแวบเดียวก็ชวนให้ใจหาย อินซิวถึงกับชะงัก
“ในที่สุดนายก็หยุดรอฉันแล้ว!” พอเห็นว่าอินซิวยังไม่ไป เด็กหนุ่มก็วิ่งเข้ามาอย่างเริงร่า ยังคงพูดไม่หยุด “ทำไมนายวิ่งเร็วขนาดนั้นล่ะ ฉันตามนายมาตั้งนาน เหนื่อยจนแทบหายใจไม่ทันแล้ว”
เสียงหอบแทรกอยู่ในคำพูดของเขาจริง ๆ คงเพราะยังเด็ก พละกำลังจึงไม่มากนัก
เห็นอินซิวจ้องเขาเงียบ ๆ อีกฝ่ายก็พล่ามต่อ “มองฉันแบบนั้นทำไมล่ะ ฉันอุตส่าห์เดินมาหานายถึงที่แล้ว ทำไมนายไม่ฆ่าฉัน หรือว่านายไม่อยากฆ่าเด็กกัน? ในหมู่นักล่ามีคนที่เคารพคนแก่เอ็นดูเด็กแบบนี้ด้วยเหรอ?”
“แต่วางใจเถอะ ฉันอายุสิบแปดแล้วนะ เมื่อวานเพิ่งฉลองวันเกิดที่นี่ไปเอง ตอนนี้เป็นผู้ใหญ่แล้ว”
เขาพูดอย่างมั่นอกมั่นใจ จากนั้นก็จ้องอินซิวตรง ๆ ด้วยสีหน้าไร้เดียงสาไร้พิษภัย รอให้ถูกฆ่าอย่างนั้น ทำเอาอินซิวตั้งตัวไม่ทันอยู่บ้าง
ช่างเป็นคนประหลาดจริง ๆ ผู้เล่นระดับสูงคนอื่นก็ประหลาดแบบนี้กันหมดหรือ?
เขาไม่รู้หรอก รู้จักแค่เย่เทียนเสวียนคนเดียว ซึ่งเย่เทียนเสวียนก็ดูประหลาดอยู่เหมือนกัน แต่เด็กประหลาดขนาดนี้เพิ่งเคยเจอเป็นครั้งแรก