อินซิวจัดเตรียมอุปกรณ์เรียบร้อยแล้วก็ออกจากห้องพักทันที
พอฟ้ามืด นักล่าส่วนใหญ่ก็กรูกันลงจากเรือมุ่งหน้าไปยังเกาะ มีเพียงอินซิวที่ค่อย ๆ เดินตามหลังไปอย่างไม่เร่งรีบ ทว่าเพิ่งเดินขึ้นเกาะไปได้ไม่กี่ก้าว ก็เห็นร่างสูงใหญ่ยืนรอเขาอยู่ตรงนั้น
“สวัสดีตอนค่ำ” อินซิวทักทายเรียบ ๆ ก่อนสะพายดาบเดินผ่านอีกฝ่ายไปยังเกาะ
ร่างสูงใหญ่ที่อยู่ด้านหลังตามเขามาอย่างไร้สุ้มเสียง ดวงตาใต้หน้ากากจับจ้องเขา “จะไปล่าสัตว์กับฉันสักหน่อยไหม?”
“ไม่กลัวตายจริง ๆ สินะ” อินซิวตอบอย่างเกียจคร้าน ไม่เคยเห็นใครกระตือรือร้นขนาดนี้มาก่อน
“ฉันไม่สนใจฆ่าคู่ต่อสู้ที่อ่อนแอเกินไป ชอบพวกเดียวกันมากกว่า โดยเฉพาะคนที่ดูยังไงก็เปื้อนกลิ่นคาวเลือดอย่างนาย” อีกฝ่ายหัวเราะพลางเดินตามหลังอินซิว “ฉันชอบเห็นแววตาที่ไม่ยอมแพ้กับความเจ็บปวดของอีกฝ่าย ฉันคิดว่านายน่าจะทำให้ฉันพอใจได้แน่”
ที่พูดว่ากำลังหาคู่ล่าที่สูสีกันนั้นเป็นเรื่องโกหก แท้จริงแล้วมันแค่กำลังหาคนที่ฝีมือพอตัวมาสนองความอยากฆ่าของตัวเอง
เป้าหมายของอีกฝ่ายชัดเจนถึงเพียงนี้ อินซิวก็ไม่คิดจะถอยเหมือนกัน เขาอยากรู้ว่าในมือนักล่าที่กระหายการฆ่าถึงเพียงนี้จะมีหัวคนอยู่กี่หัว
ร่างทั้งสองเดินห่างจากนักล่าคนอื่นอย่างไร้เสียง มุ่งหน้าไปยังบริเวณอันเปลี่ยวร้างของเกาะ อินซิวกวาดตามองรอบด้านผ่านหน้ากาก เมื่อแน่ใจว่าไม่มีนักล่าหรือผู้เล่นอยู่ใกล้ ๆ จึงหยุดลงอย่างวางใจ
“จะลงมือที่นี่หรือ?” นักล่าที่อยู่ด้านหลังถาม พลางหยิบอาวุธออกมาจากใต้เสื้อคลุมอย่างไร้สุ้มเสียง