สายตาที่จ้องเขม็งอย่างมุ่งร้ายค่อย ๆ มารวมตัวกันบริเวณบ้าน เงาร่างแน่นขนัดยืนอยู่ด้านนอก จนแทบปิดกั้นทางออกทุกทาง ผู้เล่นที่ยังเดินเตร่หาข้อมูลอยู่ข้างนอกตกใจจนรีบวิ่งกลับมาหลบภัย พวกเขาหลบเลี่ยงชาวเมืองแล้วรีบกลับเข้าไปในบ้าน ปิดประตูแน่น
ยิ่งฟ้ามืดลง โอกาสที่จะถูกลูกหลงยามอยู่ข้างนอกก็ยิ่งสูง ต่อให้คืนนี้ไม่มีเรื่องเกี่ยวข้องกับผู้เล่นคนอื่น พวกเขาก็ยังกลัวว่าไฟจะลามมาถึงตัว
“พวกเขาเริ่มลงมือกันแล้วสินะ” จงมู่ยืนมองออกไปนอกหน้าต่างบนชั้นสอง สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล นับตั้งแต่เข้ามาที่นี่ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นตัวละครที่ไม่ใช่ผู้เล่นมารวมตัวกันต่อหน้าเป็นจำนวนมาก ภาพตรงหน้าช่างน่าตื่นตะลึง พอคิดว่าพวกเขากำลังจะจับผู้เล่นคนหนึ่ง ก็อดรู้สึกหวาดหวั่นไม่ได้
ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกไม่สบายใจ เขาอดถอนหายใจไม่ได้ “หวังว่าอินซิวจะหนีรอดไปได้... แต่ดูจากสถานการณ์แล้ว คืนนี้คงผ่านดันเจี้ยนไปเลยไม่ได้ เขาจะหนีพ้นชะตากรรมที่ต้องกลายเป็นเครื่องสังเวยได้ไหมนะ?”
สำหรับผู้เล่นทั่วไป หากสถานการณ์มาถึงขั้นนี้ก็แทบไม่ต่างจากรอความตาย แต่กลับรู้สึกว่าเรื่องแบบนี้อาจมีความเป็นไปได้อีกมากเมื่อเป็นอินซิว
เด็กหญิงได้ยินความกังวลของจงมู่โดยไม่ส่งเสียง
เธอเหม่อลอยพลางลูบตุ๊กตากระต่ายในอ้อมแขน มองชาวเมืองที่ทยอยมารวมตัวกันด้านล่างด้วยความประหม่า นิ้วมือจิกคอกระต่ายแน่น คิ้วขมวดมุ่น
ฟ้ามืดลงเรื่อย ๆ จำนวนชาวเมืองที่มารวมตัวกันก็เพิ่มขึ้น แต่พวกเขายังไม่ได้บุกเข้ามา