อินซิวจมอยู่ในห้วงความคิด
“ทำไมพอเขาหยิบอุปกรณ์ขึ้นมาแล้วถึงไม่ผูกมัดล่ะ? อุปกรณ์ชิ้นนี้ผูกมัดกับเขาไม่ได้หรือ?” อสูรกายตนหนึ่งเห็นอินซิวถืออุปกรณ์นิ่ง ๆ ก็เอ่ยถามอย่างสงสัย
“หรือเพราะพลังของเขาไม่ถึงระดับที่อุปกรณ์ชิ้นนี้ต้องการ เลยผูกมัดไม่ได้?”
“มีข้อจำกัดแบบนี้ด้วยหรือ? ข้าจำได้ว่าไม่มีนี่นา”
“แล้วจะเป็นเพราะอะไรได้อีก?”
เหล่าอสูรกายต่างงุนงง สายตาที่มองอินซิวค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นความเคลือบแคลง
นายกเทศมนตรียิ้มพลางกล่าวว่า “คงเป็นเพราะยังไม่ได้รับเหรียญตรากระมัง ผู้ที่ได้รับการเลื่อนขั้นทุกคนต้องรับเหรียญตราก่อน ถึงจะกลายเป็นพวกเราได้”
เหล่าอสูรกายพยักหน้า “ก็มีความเป็นไปได้เหมือนกัน”
“ตอนนั้นข้าก็รับเหรียญตราก่อนจริง ๆ”
สายตาของเหล่าอสูรกายหันกลับไปมองอินซิวอีกครั้ง
อินซิวก้มหน้าลง สายตาหยุดอยู่ที่เหรียญตราสีดำสนิทข้างกาย ขอบเงินเย็นเฉียบตัดกับลวดลายสีดำด้านใน ดูเรียบง่าย ทว่าลวดลายนั้นกลับคุ้นตาอยู่บ้าง
มันเป็นผีเสื้อสีดำไร้ลวดลาย อินซิวจำได้ว่าครั้งก่อนที่เห็นมันคือบนลิ้นของเย่เทียนเสวียน ผีเสื้อสีดำสนิทกางปีก ราวกับกำลังจะโบยบิน คล้ายเย่เทียนเสวียนอมผีเสื้อดำไว้ในปาก จึงทำให้เขาจดจำได้ขึ้นใจ
ลวดลายนี้... เหมือนรอยลายบนลิ้นของเย่เทียนเสวียนทุกประการ
เขาจำได้เพียงว่ารอยลายบนลิ้นของเย่เทียนเสวียนเกิดจากการทำพันธสัญญากับอสูรกายตนหนึ่ง รอยลายบนลิ้นคือพันธสัญญา ส่วนแหวนคืออุปกรณ์ เช่นนั้นลวดลายนี้ก็หมายถึงพันธสัญญาหรือ?