บทที่ 197 ช่างพิลึกชะมัด!
พอซ่อนของเรียบร้อย อินซิวก็เตรียมไปดูสถานที่ที่คึกคักที่สุดในละแวกนี้
เพิ่งถอดอุปกรณ์เดินไปได้สองก้าว ในสภาพแวดล้อมมืดมิดรอบตัวก็เริ่มรู้สึกได้ราง ๆ ว่ามีสายตาจับจ้องมา ราวกับมีดวงตานับไม่ถ้วนซ่อนอยู่ในความมืดคอยเฝ้ามองพวกเขา พร้อมจิตสังหารอันตรายที่ค่อย ๆ เคลื่อนเข้ามาใกล้
“แฟนครับ” หลีม่อก้าวเข้ามาทันใด คว้ามืออินซิวไว้แล้วชี้ไปยังความมืดด้านข้าง ก่อนเอ่ยยิ้ม ๆ อย่างไม่ทุกข์ร้อนว่า “ให้ผมไปฆ่าพวกนั้นไหม?”
เขาไม่ชอบให้คนอื่นคอยจ้องแฟนของตัวเองตลอดเวลา สายตาถี่แน่นที่เต็มไปด้วยเจตนาร้ายแบบนั้นทำให้เขารู้สึกไม่ชอบใจ
“ไม่ต้อง ฉันจะอาศัยพวกนั้นไปดูฐานใหญ่ของผู้เล่นในเมืองเล็กหมายเลข 114” อินซิวหันกลับมากำชับหลีม่อล่วงหน้า “อีกเดี๋ยวพวกนั้นมาแล้ว นายก็ห้ามลงมือ เข้าใจไหม? ทำตัวอ่อนแอไว้”
“ทำตัวอ่อนแอเหรอ? ต้องทำยังไง?” หลีม่อเจอปัญหาชวนปวดหัวเข้าเสียแล้ว
“...แค่ไม่ลงมือก็พอ มั้ง” อินซิวพยักหน้าตามน้ำ คิดว่าแค่ไม่ตอบโต้คำยั่วยุของอีกฝ่ายก็น่าจะพอแล้ว
“ถ้าผมเชื่อฟัง ทำตัวอ่อนแอ แฟนจะจุ๊บผมไหม?” หลีม่อฉวยโอกาสเสนอขอรางวัล
อินซิวเงียบไป ก่อนหันกลับไปจ้องเขา คนคนนี้คิดหาทางฉวยผลประโยชน์จากเขาอยู่ได้ แม้แต่ในดันเจี้ยนอันตรายตลอดเวลา
“ชอบจูบกับฉันขนาดนั้นเลยเหรอ? นายรู้สึกถึงความสุขจากการจูบไหม?” อินซิวไม่เข้าใจ ในสายตาเขา พฤติกรรมที่หลีม่อเอ่ยปากขอจูบก็เหมือนเด็กที่ได้ลิ้มรสความหวานของลูกอมแล้วเอาแต่เรียกร้องเพิ่ม แต่บางทีหลีม่ออาจไม่เข้าใจความหมายของการจูบในหมู่มนุษย์