แสงดาบวูบไหว ก่อนเสียงกรีดร้องของนายกเทศมนตรีจะดังขึ้นอีกครั้ง เขาพยายามหลบ แต่กลับหลบไม่พ้น
ดาบของอินซิวรวดเร็วและเด็ดขาด ราวกับตัวเขาที่ไร้ความปรานี ฟันฉับลงไปส่วนหนึ่งของร่างอย่างฉับไว ก่อนหันไปเตะมันใส่เหล่าวิญญาณ
เหล่าวิญญาณดุร้ายสุดขีด ทั้งยังเคียดแค้นเขาอย่างยิ่ง ทันทีที่มีโอกาสก็พยายามพุ่งเข้าไปกัดกินนายกเทศมนตรี นายกเทศมนตรีไม่อาจฟื้นฟูสภาพร่างกายได้ทันเวลา นับประสาอะไรกับการตอบโต้เหล่าวิญญาณ
เขาได้แต่มองอินซิวอย่างไร้เรี่ยวแรง จ้องดูดาบที่ฟันลงบนร่างอย่างรวดเร็ว กลืนกินความสามารถในการต่อต้านของเขาจนหมดสิ้น
ชั่วขณะนั้นเอง เขาคล้ายตระหนักได้ว่าตนคงไปยั่วโมโหสิ่งมีชีวิตที่ไม่ควรเข้าไปยุ่งด้วยเสียแล้ว
ลองคิดดูดี ๆ สิ่งมีชีวิตอย่างหลีม่อที่ทำให้พวกเขาสัมผัสได้ถึงความหวาดกลัวอย่างชัดเจน ยังหลงใหลอินซิวได้ แล้วอินซิวเป็นคนเช่นไรกันแน่?
ของชั้นเลิศเช่นนี้ จะมีวันที่ตกถึงมือเขาได้อย่างไร
พอเผลอใจไปครู่เดียว อินซิวก็ฟันเนื้ออีกชิ้นจากร่างเขาแล้วเตะใส่เหล่าวิญญาณ สิ่งมีชีวิตประหลาดเหล่านั้นกรูกันเข้าไปกัดกินจนเกลี้ยง จากนั้นจึงจับจ้องนายกเทศมนตรีที่หมดทางต่อต้านด้วยแววตาเคียดแค้น
“ใจเย็นก่อน” อินซิวกวัดแกว่งดาบขวางหน้าเหล่าวิญญาณที่กำลังจะพุ่งเข้ามา ดวงตาเย็นชาเอ่ยสั่งสอนว่า “กินให้สุภาพ แล้วก็ต้องให้เกียรติผู้ตายด้วย ต่อให้ปรุงอาหารไม่ได้ก็ต้องหั่นเป็นชิ้น เคี้ยวช้า ๆ กลืนช้า ๆ การกินมูมมามเป็นข้อห้ามใหญ่ของการกินข้าว”
เหล่าวิญญาณจ้องนายกเทศมนตรีที่ร่างกายแหว่งวิ่น แม้จะไม่เต็มใจ แต่ก็ยอมถอยไปครึ่งก้าว รอให้อินซิวป้อนให้
“อินซิว!! แน่จริงก็ฆ่าฉันตรง ๆ สิ!” นายกเทศมนตรีกัดฟันคำราม อย่างไรเสียเขาก็เป็นบอสของดันเจี้ยน อินซิวกลับกล้าให้คนที่เคยตายด้วยน้ำมือเขามากัดกินร่าง นี่เป็นการหยามกันชัด ๆ เจ็บปวดยิ่งกว่าถูกฆ่าเสียอีก