บางทีคนอื่นอาจไม่ทันสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยของอินซิว จากเทพสังหารกลายเป็นคนปกติ แต่หลีม่อสังเกตได้
ตอนเพิ่งเข้าดันเจี้ยน อินซิวมองทุกสิ่งทุกอย่างในดันเจี้ยนเป็นฝ่ายศัตรู ไม่ว่าจะเป็นผู้เล่นที่คอยขัดขวาง หรืออสูรกายที่อันตรายอย่างยิ่ง สิ่งใดก็ตามที่ขัดขวางการตามหาน้องสาวหรือการผ่านดันเจี้ยนของเขา อินซิวล้วนจัดการอย่างไม่ปรานี มีเพียงผู้เล่นที่รู้จักกาลเทศะเท่านั้นที่จะรอดพ้นไปได้ และติดสอยห้อยตามผ่านดันเจี้ยนไปด้วย
ในเวลานั้น โลกตรงหน้าของอินซิวแคบเสียจนไม่มีสิ่งใดอยู่ในนั้นได้ นอกจากการตามหาน้องสาว แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่มีที่อยู่
อสูรกายไม่อยู่ในสายตาเขาเลย เขาสังหารพวกมันอย่างไม่ลังเล ไม่แม้แต่จะกะพริบตา เพราะในสายตาของอินซิว พวกมันก็คือศัตรู
แม้อินซิวที่หวนกลับเข้าดันเจี้ยนอีกครั้งในอีก 6 ปีต่อมาจะมีนิสัยอ่อนโยนขึ้นเล็กน้อย แต่ยังคงทำสิ่งต่าง ๆ ด้วยวิธีเดิม จนกระทั่งได้พบกับยาหยา
เด็กหญิงตัวน้อยที่ทั้งที่เป็นสัตว์ประหลาดแท้ ๆ กลับตกอยู่ในฐานะฝ่ายถูกกระทำ เพราะกฎชักนำให้เธออยู่ในขอบเขตที่เขาต้องปกป้อง ห้ามให้อสูรกายตัวอื่นพบเห็น และห้ามถูกอสูรกายตัวอื่นฆ่าไปโดยเด็ดขาด เขาจึงค่อย ๆ มองเห็นเงาของน้องสาวในตัวเธอ และเกิดความรู้สึกอยากปกป้องขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
ยาหยากลายเป็นสะพานเชื่อมระหว่างอินซิวกับอสูรกาย ในใจของเขา อสูรกายไม่ได้เป็นศัตรูที่ต้องฆ่าให้หมดอีกต่อไป
เขาออมมือให้ยาหยา และเผยด้านอ่อนโยนออกมา ส่วนอสูรกายตัวอื่นยังคงได้รับเพียงความเย็นชาอย่างถึงที่สุด เพราะยาหยาเป็นกรณีพิเศษ ส่วนอสูรกายตัวอื่นสมควรตายทั้งหมด