“ที่แท้ในดันเจี้ยนยังมีสิ่งน่ากลัวแบบนี้อยู่ด้วยหรือ? ดันเจี้ยนเกิดขึ้นเพราะมันทั้งหมดเลยหรือ?” เหล่าผู้เล่นยังตั้งสติคิดตามไม่ทัน พอคิดไม่ออกก็จดเอาไว้ก่อน
พวกเขารู้สึกเหมือนเข้าใกล้เบื้องหลังที่แท้จริงของดันเจี้ยนขึ้นมาอีกนิดแล้ว
เหล่าผู้เล่นรีบจดบันทึก ส่วนอินซิวจับจ้องก้อนสิ่งที่วาดด้วยชอล์กบนกระดานดำไม่กะพริบตา
สัตว์ประหลาดที่เกิดจากการบูชา...
อินซิวหรี่ตา “ตรงนั้น... ไม่ควรจะเป็นสีดำหรือ?”
เหล่าผู้เล่นหันขวับมามองอินซิว “หือ? พี่ซิวเคยไปที่นั่นเหรอ?”
อินซิวส่ายหน้าเงียบ ๆ “ไม่... น่าจะไม่เคย ไม่มีความทรงจำเรื่องนั้น”
แม้จะพูดเช่นนั้น แต่เมื่อจ้องมองบริเวณสีขาวที่วาดไว้ เขากลับรู้สึกอย่างประหลาดว่าตรงนั้นควรเป็นสีดำ... เป็นสถานที่มืดมิดและเย็นเยียบ...
“ซี้ด...” อินซิวขมวดคิ้ว รู้สึกไม่สบายหัวขึ้นมาเล็กน้อย จึงลุกขึ้นทันทีแล้วเดินไปทางอื่นเพื่อรับลมทะเล อย่างไรเสียฟังแค่พอเข้าใจก็พอแล้ว
หลีม่อที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ลุกตามไปทันที
ยาหยาก็เตรียมจะตามไปด้วย แต่เพิ่งวิ่งออกไปได้สองก้าวก็ถูกคุณน้าคว้าตัวไว้ แล้วอุ้มขึ้นมา “ทำไมตัวเปียกโชกไปหมดเลย มาทางนี้มา ผิงไฟให้อุ่นก่อน”
“แต่ว่าพี่ชาย...” ยาหยาเพิ่งอ้าปากจะพูด ก็ถูกคุณน้าป้อนน้ำแกงให้หนึ่งช้อนเล็ก
“ช่วยชิมให้คุณน้าหน่อยสิว่าอร่อยไหม?”
ยาหยาจุ๊บปากสองสามที ลองชิมแล้วก็ยิ้มกว้าง “อร่อย!”
จากนั้นก็ลืมพี่ชายไปเสียสนิท แล้วไปดื่มน้ำแกงกับคุณน้า
อินซิวเดินเลียบรอยแยกของโรงเรียนไปจนถึงบริเวณใกล้ชายทะเล เขายืนอยู่ข้างพื้นซึ่งแตกร้าว พลางมองลงไปยังผิวน้ำที่ระยิบระยับ