พอได้ยินคำว่า “น้องสาว” รูม่านตาของอินซิวก็สั่นไหวขึ้นมาทันที ร่างพลันแข็งค้างไปเล็กน้อย
อาจารย์ยิ้มอย่างมีนัย ดวงตาหรี่ลงจ้องมองความหวั่นไหวของเขา จากนั้นค่อย ๆ หันไปมองผู้เล่นคนอื่น “ไม่รู้เหมือนกันว่า หากอุปกรณ์ชิ้นนี้ตกไปอยู่ในมือพวกคุณ จะเลือกเส้นทางกลับบ้าน หรือเลือกคนที่ตายไปแล้วคนนี้”
ผู้เล่นทั้งหลายมองหน้ากันอย่างลังเล ก่อนจะหันไปมองเย่เทียนเสวียน ทันทีที่สายตาสบกับเขา แววตาก็พลันแน่วแน่ขึ้น “แน่นอนว่าต้องเลือกหัวหน้าเย่!”
“อุปกรณ์ทำให้กลับบ้านได้แค่คนเดียว! แต่หัวหน้าเย่ทำให้คนมากมายกลับบ้านได้! หัวหน้าเย่ก็คือเส้นทางกลับบ้านของพวกเรา!”
น้ำเสียงของพวกเขาหนักแน่นเปี่ยมพลัง แม้จะหวั่นไหวไปชั่วขณะ แต่ก็กลับมาตั้งสติและสงบนิ่งได้ทันที
อินซิวหลุบตาลงอย่างเรียบเฉย “น้องสาวของฉัน ฉันจะตามหาเอง ไม่พึ่งพาของแบบนี้หรอก”
ดูเหมือนทุกคนจะตัดสินใจเลือกเป้าหมายในใจแล้ว จึงไม่รู้สึกสับสนอีกต่อไป
อาจารย์กำลังจะพูดอะไรต่อ แต่ป้าข้าง ๆ กลับตบอาจารย์เบา ๆ “พอแล้ว อย่าหลอกพวกเขาสิ อุปกรณ์นั่นแข็งแกร่งก็จริง แต่ทำไมไม่พูดถึงผลข้างเคียงล่ะ บอกความจริงพวกเขาไป”
อาจารย์เม้มปาก ก่อนเอ่ยเสียงเรียบ “ที่จริง หากอธิษฐานขอสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ ก็อาจเกิดปัญหาขึ้น เพราะการทำให้ความปรารถนาเป็นจริงนั้นเป็นเรื่องลวงตาอยู่แล้ว”
“เส้นทางกลับบ้านที่พวกคุณเดินอยู่ก็เป็นเพียงเส้นทางกลับบ้านในจินตนาการของตัวเอง สุดท้ายจะหลงทางอยู่ในนั้นตลอดไป น้องสาวที่คุณตามหาอาจไม่ใช่น้องสาวตัวจริง แต่เป็นเพียงร่างว่างเปล่าที่คุณจินตนาการขึ้นมา อุปกรณ์ชิ้นนี้สร้างสิ่งที่เป็นจริงขึ้นมาไม่ได้ แต่ใช้สิ่งที่คุณมีอยู่ในตอนนี้มาทำให้ความปรารถนาเป็นจริงได้”
“อย่างเช่น หากถือแจกันที่แตกอยู่แล้วอยากให้มันกลับคืนสภาพเดิม ก็ทำได้ เพราะเศษแจกันยังอยู่ครบ อุปกรณ์แค่ประกอบของจริงเข้าด้วยกันเพื่อทำให้ความปรารถนาเป็นจริง แต่ถ้าแจกันขาดเศษไปชิ้นหนึ่ง อุปกรณ์ก็จะสร้างของปลอมขึ้นมาเติมให้ครบ แม้จะทำให้ความปรารถนาเป็นจริงได้ แต่จะรั่วหรือเปล่านั้น อุปกรณ์ไม่สนใจหรอก”