อินซิวยืนนิ่งจ้องตัวอักษรบนกระดาษ ถึงกับจินตนาการสีหน้าวิปริตของนายกเทศมนตรีตอนเขียนประโยคนี้ออกมาได้
จากนั้นเขาก็ได้ยินเสียงกลืนน้ำลายดังมาจากข้าง ๆ
พอหันไป หลีม่อก็กำลังจ้องกระดาษในมือเขาเขม็ง แววตาดุดันเล็กน้อย ท่าทางเหมือนอยากพุ่งเข้ามาฉีกกระดาษให้ขาดเป็นชิ้น ๆ
“อันนี้กินไม่ได้นะ” อินซิวรีบปิดสมุดบันทึก แล้วยัดใส่กระเป๋า ก่อนจะเปิดคู่มือนายกเทศมนตรีต่อ
【คู่มือนายกเทศมนตรี:
ในฐานะผู้ปกครองสูงสุดของเมืองสุสาน ท่านสามารถทำทุกสิ่งที่ต้องการภายในเมืองสุสานได้ แต่เพื่อไม่ให้เมืองสุสานถูกทำลาย ท่านต้องปฏิบัติตามข้อกำหนดต่อไปนี้
หนึ่ง ท่านสามารถฆ่าชาวเมืองได้ตามใจ แต่ต้องปกปิดหลักฐานความผิดทั้งหมด อย่าให้ชาวเมืองล่วงรู้ความชั่วของท่าน
สอง ในเมืองจะมีคนหน้าใหม่ปรากฏตัวเป็นครั้งคราว ท่านต้องต้อนรับพวกเขาอย่างอบอุ่น จัดหาที่พักให้ และต้องฆ่าพวกเขาเมื่อมีใครฝ่าฝืนกฎ
สาม หากพบปัญหาใดที่อาจคุกคามความปลอดภัยของเมืองเล็ก ท่านต้องขับไล่อีกฝ่ายไปหรือไม่ก็ผนึกเอาไว้ ความปลอดภัยของเมืองเล็กผูกพันกับความปลอดภัยของท่าน
สี่ ท่านห้ามฆ่าเด็กในยามค่ำคืน ดวงตาของเด็กบริสุทธิ์ที่สุด พวกเขาจะบันทึกความชั่วทั้งหมดของท่านเอาไว้ โปรดระวังเด็กในยามค่ำคืน
ในฐานะนายกเทศมนตรีแห่งเมืองสุสาน ท่านสามารถทำสิ่งที่เป็นไปได้ไม่รู้จบภายในขอบเขตจำกัด ขอเพียงไม่มีใครรู้ว่าท่านทำอะไรลงไป ท่านก็จะเป็นผู้ปกครองดินแดนแห่งนี้ตลอดไป แต่โปรดระวังแขกที่ไม่ได้รับเชิญด้วย】
สายตาของอินซิวกวาดผ่านกฎทั้งสี่ข้อ สิ่งที่นายกเทศมนตรีต้องทำคือดูแลความสงบเรียบร้อยในเมือง ข้อแรกคืออำนาจของเขา ข้อสองคือหน้าที่ ข้อสามคือวิธีรับมือกับสถานการณ์พิเศษ ส่วนข้อสี่คือสิ่งที่เขาต้องระวังมากที่สุด