เหล่าผู้เล่นกลืนน้ำลายลงคอ “...เงื่อนไขอะไร?”
ตอนนี้พวกเขาไม่มีทางเลือกแล้ว ผลลัพธ์ของการอ่อนแอเกินไปในดันเจี้ยนก็คือถูกผู้เล่นระดับสูงจูงจมูก อีกฝ่ายมีจิตใจเมตตาอยู่บ้าง พวกเขาก็ยังมีชีวิตรอดได้ แต่หากอีกฝ่ายมีแต่ความชั่ว พวกเขาก็ไม่ต่างจากคนตาย
ตอนนี้คนเหล่านี้ถูกขังอยู่ที่นี่ ก็ไม่ต่างอะไรจากตายไปแล้ว คนที่อยู่ข้างนอกไม่มีทางสนใจว่าพวกเขาจะมีอะไรกินหรือจะหิวตายหรือไม่ การปรากฏตัวของอินซิวจึงเป็นความหวังเดียวของพวกเขา
“อย่างแรก ฉันจะถามพวกนายสักสองสามข้อ” อินซิวโยนอาหารในมือเล่น พลางจ้องพวกเขา “รู้จักเด็กหนุ่มที่บาดเจ็บอยู่ข้างนอกคนนั้นไหม?”
ผู้เล่นส่วนหนึ่งส่ายหน้า อีกส่วนพยักหน้า
อินซิวโยนอาหารในมือให้ผู้เล่นที่พยักหน้า พวกเขารีบรับไว้แล้วกินอย่างตะกละตะกลาม
“คำถามข้อที่สอง พวกนายรู้เรื่องเขามากแค่ไหน?”
ผู้เล่นที่กำลังกินอยู่สำลัก เขาทุบอกสองสามที ก่อนจะตอบด้วยดวงตาแดงก่ำ “พวกเราเป็นผู้เล่นหน้าใหม่จากเมืองเล็กของเขา... ปกติถูกใช้เยี่ยงทาส ดันเจี้ยนนี้ไม่มีประโยชน์อะไรจากพวกเรา เขาเลยขังพวกเราทุกคนไว้ เพราะคิดว่าการให้อาหารพวกเราจะสิ้นเปลืองเสบียง”
ผู้เล่นอีกคนกล่าวว่า “ฉันถูกขังไว้ที่นี่เพราะไปทำให้เขาโมโห... ฉันไม่ใช่ผู้เล่นมือใหม่หรอก แค่ไม่คิดว่าจะมีวันนี้... คนคนนั้นอารมณ์แปรปรวน นิสัยบิดเบี้ยวมาก ยากจะรู้จริง ๆ ว่าเขาคิดอะไรอยู่”
“ใช่... นอกจากพวกผู้เล่นที่บิดเบี้ยวเหมือนเขาจริง ๆ แล้ว ที่เหลือก็แค่คล้อยตามเขาเพื่อเอาชีวิตรอด... เพราะถ้าแอบหนีออกจากเมืองเล็กของเขาไป ดันเจี้ยนครั้งหน้าก็จะถูกคนของเขาฆ่าตาย ดันเจี้ยนระดับสูงมีอยู่ไม่กี่แห่ง ข้างในอันตรายจนไม่รู้ว่าจะเอาตัวรอดได้หรือเปล่า ใครจะทนถูกผู้เล่นหักหลังไหวล่ะ”