“ล็อกตาย”
“ตามสองร้อย”
“เตรียมกินโต๊ะ”
“พอได้แล้ว อย่าป่วนสิ เดี๋ยวพี่ซิวเห็นข้อความแสดงความคิดเห็นบนหน้าจอเข้า”
ข้อความแสดงความคิดเห็นบนหน้าจอเงียบลงทันที มองอินซิวปลอบหลีม่อจนกลับคืนร่างมนุษย์ดังเดิม จากนั้นทั้งสองจึงหันหลังเดินออกจากถ้ำไปด้านนอกพร้อมกัน
หลังผู้เล่นจำนวนมากพากันพุ่งออกจากถ้ำ ก็เริ่มวิ่งหนีกระจัดกระจายไปทั่ว ผู้เล่นที่รวมกลุ่มล้อมอยู่ด้านนอกแต่แรกต่างสบถด่าพลางไล่จับคนเหล่านั้น ทว่าเมื่ออยู่ต่อหน้าสัญชาตญาณเอาชีวิตรอด ไม่มีใครวิ่งหนีพวกเขาได้ทัน
ทุกคนรู้ดีว่านี่เป็นโอกาสเดียวที่จะหนีไปได้ หากถูกจับอีกครั้งก็มีแต่ต้องตาย แต่ละคนจึงพุ่งเข้าไปในป่าโดยไม่หันกลับมามอง
“ใครปล่อยพวกมันออกมาเนี่ย!! แค่คนเท่านี้ยังดูแลไม่อยู่! ไร้ประโยชน์จริง ๆ!” เด็กหนุ่มนั่งอยู่บนที่สูง สั่งการคนที่อยู่ด้านล่างอย่างเกรี้ยวกราด “รีบไปจับพวกมันกลับมา!”
“ครับ ๆ ไปเดี๋ยวนี้”
“แต่ละคนวิ่งเก่งจริง ๆ ไม่ใช่ว่าอดอยากมาหลายวันแล้วหรอกหรือ ทำไมยังไม่ตายอีก”
“วิ่งเร็วชะมัด รีบไปจับกลับมา เดี๋ยวก็ต้องฆ่าอีก”
“พวกยามก็ไร้ประโยชน์ เดี๋ยวฆ่าทิ้งพร้อมกันเลย”
คนเหล่านั้นรีบพุ่งเข้าไปในป่าเพื่อจับคนที่กำลังหนี ผู้คนกระจายกันอยู่ทั่ว บ้างก็วิ่งวุ่นไม่เป็นระเบียบ
อินซิวพาหลีม่อเข้าไปในป่าด้วย ก่อนจัดให้หลีม่อไปอีกทาง ทั้งสองแยกกันเป็นสองกลุ่ม อาศัยจังหวะชุลมุนลอบสังหารผู้คน
คืนนี้บนเกาะไม่มีนักล่าอยู่เลยแท้ ๆ แต่ทั้งสองฝ่ายก็ยังคงไล่ล่าและหลบหนีกันอยู่ดี
อินซิวถือดาบซ่อนตัวในเงามืด คอยสังเกตผู้เล่นเหล่านั้น คนกลุ่มหนึ่งที่ถูกสั่งให้ออกไปเพียงทำตามคำสั่ง จับผู้เล่นกลับไป ส่วนอีกกลุ่มกลับถืออาวุธไล่ฆ่าคนที่หนีอย่างบ้าคลั่ง ในสถานการณ์ที่วุ่นวายเช่นนี้ สันดานกระหายเลือดของใครบางคนก็เผยออกมา