กระโปรงสั้นสีแดงสดพลิ้วไหว เปียสองข้างน่ารักแกว่งไปมา เด็กหญิงตัวน้อยที่กอดตุ๊กตากระต่ายพุ่งออกมาแล้วโผกอดเอวอินซิวแน่นทันที
“พี่ชาย! พี่บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า ให้ยาหยาดูเร็ว!”
ยาหยากอดอินซิวแล้วหมุนตัวเขาไปรอบหนึ่ง แต่กลับไม่เห็นบาดแผลสักนิด เธอเงยหน้ามองใบหน้าซีดขาวของอินซิวอย่างงุนงง “พี่ชาย ไม่มีแผลเลยนี่นา”
อินซิวก้มหน้าลงลูบศีรษะเธอเบา ๆ “หัวใจไม่ได้เป็นแผล แต่พอเธอออกมาก็ดีแล้ว”
ยาหยาเอียงคออย่างสงสัย ประโยคนี้เข้าใจยากสำหรับเธอ แต่ก็รู้ว่าคงมีคนรังแกพี่ชาย เธอถึงได้ปรากฏตัวออกมา
“พี่ชาย ฝากถือหน่อย!” ยาหยายัดตุ๊กตากระต่ายใส่อ้อมแขนอินซิวอย่างห้าวหาญ ก่อนหันไปจ้องพวกกะโหลกที่วนเวียนอยู่รอบ ๆ ด้วยสายตาขุ่นเคือง
เธอแยกเขี้ยวใส่ “เจ้ากะโหลกเหม็น ๆ กล้ามารังแกพี่ชายของฉันหรือ ดูสิว่าฉันจะกินพวกแกยังไง!”
ร่างเล็กสีแดงตะโกนพลางพุ่งเข้าใส่ กวาดเท้าเหยียบกะโหลกเหล่านั้นจนแหลกละเอียด เธอสะบัดศีรษะอย่างดุร้าย ใบหน้าเหยเก ก่อนอ้าปากกัดกินพวกกะโหลกอย่างหิวกระหาย
อินซิวมองร่างยาหยาที่พลิกตัวอยู่ท่ามกลางกองกะโหลก แล้วก้มมองข้อมือทั้งสองข้าง สีของกุญแจมือค่อย ๆ จางลง จากสีเขียวกลับเป็นสีขาวทีละน้อย
ตั้งแต่ยาหยาออกมา เสียงในหัวก็หายไป
อุปกรณ์ประเภทฟื้นฟูช่างสะดวกจริง ๆ ไม่ว่าจะร่างกายหรือจิตใจก็ฟื้นคืนได้ในพริบตา
ถึงยาหยาจะไม่ใช่อุปกรณ์ประเภทฟื้นฟู แค่เธอปรากฏตัว อินซิวก็รู้สึกโล่งใจได้แล้ว
เขานั่งลงตรงนั้น มือข้างหนึ่งถือตุ๊กตากระต่าย อีกข้างล้วงดอกไม้สีแดงดอกเล็กจากกระเป๋า รอยให้ยาหยากลับมาหลังระบายโทสะใส่พวกกะโหลกจนพอใจ