อินซิวหันกลับไป ก็เห็นเหล่าผู้เล่นที่กำลังสับสนจ้องมองเขาเขม็ง
สิ่งที่พวกเขาเห็นมีเพียงอินซิวเดินไปข้างหน้าสองสามก้าวแล้วหยุดลง จากนั้นไม่ถึงสองวินาที ผู้คุมใหญ่ก็หายตัวไป อินซิวจึงหันกลับมา โดยกุญแจมือสีขาวที่ข้อมือก็หายไปด้วย
ดูเหมือนเขาไม่ได้ทำอะไรเลย แต่ก็เหมือนจะทำอะไรบางอย่างไปแล้ว
“เป็นยังไงบ้าง?” เย่เทียนเสวียนเดินเข้ามาถามก่อน “เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้นใช่ไหม?”
อินซิวพยักหน้า ก่อนยกเหรียญในฝ่ามือขึ้น “ผู้คุมใหญ่ก็คือประตูบาปแห่งความหยิ่งยโสที่แท้จริง”
“ฉันว่าแล้วเชียว” เย่เทียนเสวียนตาเป็นประกาย พยักหน้าอย่างพึงพอใจ “แผ่นกฎจริงที่เราได้มาตอนเพิ่งเข้าดันเจี้ยนเขียนไว้ว่า นครสุขสำราญเป็นอิสระ ไม่มีใครตั้งกฎ แต่ทั่วทั้งนครสุขสำราญกลับมีกฎอยู่ทุกหนแห่ง และกฎเหล่านั้นล้วนเป็นสิ่งที่ผู้คุมใหญ่กำหนดให้ทั้งเมือง”
“คนคนเดียวคิดจะควบคุมทุกสิ่ง นั่นแหละคือความหยิ่งยโส”
อินซิวพยักหน้า ก่อนวางเหรียญประตูบาปเหรียญสุดท้ายลงบนแท่นมูลค่าอย่างเงียบงัน ทว่าภายในดันเจี้ยนกลับไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง และไม่ได้มีประตูเปิดดันเจี้ยนปรากฏขึ้นอย่างที่ผู้คุมใหญ่เคยบอกไว้
“เกิดอะไรขึ้น? ทำไมประตูไม่เปิดล่ะ?”
“ผู้คุมใหญ่หลอกพวกเราหรือเปล่า? หรือเพราะผู้คุมใหญ่หายไป ประตูถึงเปิดไม่ได้?”
“ไม่จริงน่า? หรือว่าต้องมีผู้คุมใหญ่อยู่ด้วยถึงจะเปิดได้??”
เหล่าผู้เล่นเริ่มกระสับกระส่าย เย่เทียนเสวียนหันไปจ้องกลุ่มผู้เล่นแล้วตวาดว่า “เงียบหน่อย! ตอนนี้ต่างหากถึงจะเป็นกุญแจสำคัญในการออกจากดันเจี้ยน!”
ทุกคนงุนงงอยู่บ้าง แต่ก็ยอมเงียบลงอย่างว่าง่าย
เย่เทียนเสวียนสบตากับอินซิว จากนั้นทั้งคู่ก็เดินขึ้นไปยังตำแหน่งผู้พิพากษาที่ผู้คุมใหญ่ยืนอยู่เมื่อครู่
บนโต๊ะพิจารณาคดีตัวเล็ก นอกจากค้อนผู้พิพากษาแล้วยังมีคัมภีร์คุกสีดำวางอยู่เล่มหนึ่ง