เมื่อได้ยินว่าจะได้ร่างกายกลับคืนในไม่ช้า หนวดเล็ก ๆ ก็ตื่นเต้นจนพันนิ้วของอินซิวไว้ ก่อนจะเลื้อยเหนียวหนืดไปตามแขน ทิ้งรอยเปียกชื้นไว้เป็นทาง
อินซิวก้มมองหนวดเล็ก ๆ หลายเส้นที่เลื้อยเกาะอยู่บนแขนอย่างเงียบงัน พวกมันหดเล็กลง บิดไปมา บางครั้งยังพันกันเป็นปม ดูน่ารักกว่าตอนเป็นร่างมนุษย์เสียอีก
การสบตากับดวงตาด้านบนก็ไม่ทำให้เวียนหัวอย่างรุนแรงเหมือนตอนแรกแล้ว ไม่รู้ว่าเป็นเพราะหลีม่อควบคุมตัวเอง หรือเพราะการมีตัวตนของร่างต้นลดลงกันแน่
อินซิวเดินมุ่งหน้าไปยังอาคารเรียนพลางคุยกับหลีม่อไปด้วย “นายรู้ไหมว่าดันเจี้ยนนี้มีอสูรกายในดันเจี้ยนที่หน้าตาคล้ายนายอยู่ตัวหนึ่ง”
“คล้ายฉันเหรอ?” หนวดเล็ก ๆ ระวังตัวขึ้นมาทันที
“ใช่ ก่อนเข้าดันเจี้ยน ฉันเห็นตัวละครสำคัญของดันเจี้ยนรอบนี้ เป็นหมึกยักษ์สีดำที่หน้าตาคล้ายนายมาก หนวดก็มีดวงตา ตอนแรกฉันยังนึกว่าเป็นนายเลย” อินซิวเล่าเสียงเรียบ พลางนึกถึงตอนที่เพิ่งเข้าดันเจี้ยน เขาเคยตื่นเต้นและคิดว่าตัวเองเข้ามาอยู่ในดันเจี้ยนที่มีร่างต้นของหลีม่อ
ถ้าเป็นสิ่งมีชีวิตที่คล้ายกัน เขาก็คงไม่มีทางรู้จักหลีม่อได้อย่างครบถ้วน
“ฉันไม่มีพวกเดียวกัน ฉันมีแค่ตัวเดียว!” หลีม่อกำชับอย่างจริงจัง “อย่างน้อยตั้งแต่ฉันเริ่มมีสติ ฉันก็มีแค่ตัวเดียว”
อินซิวเหลือบมองเขา “นายเกิดในดันเจี้ยนหรือ?”
หนวดเล็ก ๆ ส่ายไปมา “ไม่ใช่… ตอนฉันเกิด ตอนนั้นยังไม่มีดันเจี้ยน”
“ยังไม่มีดันเจี้ยน?” อินซิวครุ่นคิด เขาเคยคิดว่าหลีม่อคงเป็นบอสอสูรกายในดันเจี้ยนสักแห่ง และเคยพบเขาในดันเจี้ยนที่ตัวเองเคลียร์มาก่อน หลีม่อถึงได้ตามมาหาเขาที่เมืองเล็กแล้วลากเขาเข้าดันเจี้ยน แต่ที่แท้เขาไม่ได้เป็นสิ่งมีชีวิตในดันเจี้ยน… แล้วมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?