เมื่อเผชิญกับสายตาฉงนของเหล่าผู้เล่น หลีม่อก็เพียงแสยะยิ้มอย่างเย็นชา เผยรอยยิ้มเป็นมิตรออกมา
แต่แค่ยิ้มก็ทำให้เหล่าผู้เล่นตัวสั่น หน้าซีดเผือดแล้วหลบไปอยู่หลังจงมู่ “ลูกพี่... ลูกพี่ ทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะครับ? เขาคงไม่คิดจะโจมตีพวกเราอีกใช่ไหม?”
พวกเขาต้องพึ่งลูกพี่ปกป้องแล้วนะ!
จงมู่สูดหายใจลึก พยายามข่มขาที่อยากสั่นเอาไว้ ก่อนกล่าวอย่างใจเย็นที่สุดว่า “ไม่ต้องกลัว นี่คือสัตว์ประหลาดตัวเดิม คราวนี้ฉันปราบมันได้แล้ว เพราะงั้นมันจะไม่โจมตีพวกนายหรอก”
เหล่าผู้เล่นชะงักไป “มันกลายเป็นอสูรอัญเชิญของลูกพี่ด้วยเหรอ?”
จงมู่พยักหน้าทั้งที่ฝืนใจมานักต่อนัก ถึงตอนนี้อีกฝ่ายจะพูดอะไร เขาก็ต้องพยักหน้ารับไว้ก่อน
“ลูกพี่เก่งจริง ๆ สัตว์ประหลาดน่ากลัวขนาดนั้นยังปราบให้เป็นอสูรอัญเชิญได้เลย!” เหล่าผู้เล่นตาเป็นประกาย ยิ่งเลื่อมใสจงมู่มากขึ้นไปอีก
“แล้วตัวก่อนหน้านั้นล่ะ? ตัวดำ ๆ ก้อนใหญ่ที่เห็นเมื่อวานน่ะ?”
จงมู่ตอบอย่างว่องไว “ความสามารถฉันมีจำกัด เรียกออกมาได้แค่ตัวเดียว เลยให้ตัวนั้นหยุดพักไปแล้ว”
เหล่าผู้เล่นพยักหน้าเหมือนจะเข้าใจ สรุปก็คือลูกพี่เก่งสุด ๆ นั่นแหละ!
“สมแล้วที่ในดันเจี้ยนนี้ไม่มีอะไรที่ลูกพี่อินซิวจัดการไม่ได้! พวกนักล่าก็ไม่น่ากลัวแล้ว!” ท่ามกลางเสียงโห่ร้องชื่นชมที่ดังขึ้นเรื่อย ๆ จงมู่เพียงหัวเราะแห้ง ๆ สองครั้ง