ตลอดเส้นทางมุ่งหน้าไปยังค่ายใหญ่ของผู้เล่นในเมืองเล็กหมายเลข 114 ผู้เล่นหลายคนที่ตามหลังมาต่างพึมพำคุยกัน ราวกับกำลังถกเถียงกันว่าหลีม่อเป็นผู้เล่นหรือไม่
อย่างไรเสีย พวกเขาก็คิดว่าอินซิวน่าจะเป็นผู้เล่น ถึงจะดูแปลกอยู่บ้าง แต่เมื่อเทียบกับหลีม่อแล้ว อีกฝ่ายต้องเป็นผู้เล่นแน่ ส่วนหลีม่อใช่หรือไม่นั้น พวกเขายังต้องหาคำตอบกันต่อไป
“คนที่ดูชั่วร้ายขนาดนั้นจะเป็นผู้เล่นได้ยังไง ชาตินี้ฉันไม่เคยเจอผู้เล่นที่น่ากลัวขนาดนี้มาก่อน น่ากลัวยิ่งกว่าบอสในดันเจี้ยนเสียอีก สัญชาตญาณบอกฉันว่าเขาไม่ใช่ผู้เล่นแน่”
“แต่เขาเป็นแฟนของผู้เล่นคนนั้นนะ พวกเขาเป็นคู่รักกัน! จะมีสัตว์ประหลาดกับมนุษย์เป็นคู่กันได้ยังไง? ฉันเชื่อว่าขอบเขตการเลือกคู่ของมนุษย์คงไม่ขยายไปถึงสัตว์ประหลาดหรอก เพราะงั้นฉันเลือกเชื่อว่าเขาเป็นผู้เล่น! แค่ดูน่ากลัวไปหน่อยเท่านั้น!”
“ไม่ไหว ๆ ฉันยังทำใจเชื่อไม่ได้ว่าตัวตนน่ากลัวขนาดนี้จะเป็นมนุษย์ ระดับความน่ากลัวของเขาล้ำยุคเกินไปแล้ว! ฉันรับไม่ไหว!”
“แต่ผู้เล่นคนนั้นรับได้แล้วนี่ แค่เธอรับมือไม่เก่งเท่านั้นเอง ลองคิดดูสิ พวกเขาเป็นคู่รักกัน ต้องเผชิญหน้ากันทุกวัน กลางวันก็จูบกัน กลางคืนก็นอนด้วยกัน ใช้ชีวิตอย่างมีความสุข จะมีอะไรที่รับไม่ได้กันล่ะ มนุษย์จะทำอย่างนั้นอย่างนี้กับสัตว์ประหลาดได้เหรอ? ฉันเชื่อว่ามนุษย์มีอิสระในการเลือกคู่ แต่ก็ไม่ได้อิสระถึงขั้นนั้นหรอก”
“ก็ได้...ที่เธอพูดก็...ฟังดูมีเหตุผลอยู่บ้าง...บางทีฉันอาจแค่รับมือไม่เก่งเองก็ได้...อาจจะนะ...”