น้ำทะเลเย็นเฉียบชื้นแฉะทะลักเข้าท่วมร่างเขาในพริบตา เปียกโชกไปทั้งตัวทันที
เขาดิ้นขัดขืนอย่างแรง มือคว้าดาบที่เอวเตรียมฟันสิ่งที่พันร่างอยู่ให้ขาด แต่สิ่งที่ปิดตาเขากลับคลายออกฉับพลัน
อินซิวมองเห็นได้แล้ว เขาหรี่ตาลงทันที กวาดตามองรอบด้าน อยากรู้ว่าเจ้าสิ่งประหลาดอะไรกันที่ลากเขาลงทะเลมา
ทว่าทันทีที่ลืมตา เขาก็เห็นดอกไม้เรืองแสงผืนใหญ่ลอยอยู่ตรงหน้า บานอยู่ในน้ำบริเวณชายฝั่ง กลีบดอกใสดุจผลึก เปล่งประกายราวกับความฝัน
อ่อนโยน งดงาม ท่ามกลางคลื่นไหวบนผิวน้ำ กลีบดอกเปราะบางจนหลุดร่วง ล่องลอยไปตามกระแสน้ำ กระจายไปทั่วทุกแห่ง ราวกับอินซิวถูกโอบล้อมด้วยดอกไม้ที่ชอบที่สุด
อินซิวชะงักงันไปชั่วขณะ
เจ้าสิ่งประหลาดนี่ลากเขาลงทะเลมาเพื่อให้ดูดอกไม้เนี่ยนะ?
ไม่สิ...เจ้าสิ่งประหลาดนี่รู้ด้วยว่าเขาชอบดอกไม้...
อินซิวก้มลงมอง หนวดเส้นสั้น ๆ พันอยู่รอบข้อเท้าของตน บนหนวดมีดวงตาคู่หนึ่งสบเข้ากับสายตาเขาพอดี
ปากบนหนวดขยับพึมพำเหมือนกำลังพูดอะไรอยู่ แต่พออ้าปากก็มีฟองอากาศลอยขึ้นมา เสียงอู้อี้ฟังไม่รู้เรื่อง อินซิวจับใจความไม่ได้เลย
...เป็นแกจริง ๆ ด้วย
อินซิวไม่ได้แปลกใจนัก เขาไม่สนใจว่าหนวดนั่นกำลังพึมพำอะไรอยู่ เพียงกลั้นหายใจแล้วออกแรงว่ายขึ้นไปจนโผล่พ้นผิวน้ำ
“แฟน! ดอกไม้~!” ทันทีที่โผล่พ้นน้ำ เสียงของหนวดก็ดังขึ้น มันยังดิ้นอยู่ในมืออินซิว ทั้งยังพันดอกไม้สีน้ำเงินดอกเล็ก ๆ ไว้พลางร้องเรียก
อินซิวปีนขึ้นไปบนโขดหินอย่างทุลักทุเล เปียกโชกไปทั้งตัว กลั้นหายใจอยู่ใต้น้ำจนแทบหายใจไม่ออก เขามองดอกไม้ที่หนวดพันอยู่ในมือ ก่อนยื่นมือไปรับ “หายไปตั้งนานไม่มาหาฉัน ที่แท้ก็ไปหาของแบบนี้มาเหรอ?”