จั่วเมิ่งชะงัก ก่อนจะชักมือกลับอย่างกระอักกระอ่วน ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่กล้าขอ ภายใต้สายตาเย็นเยียบของอินซิว
คิดไม่ตกเลย ทั้งที่เขาเป็นผู้เล่นที่ผ่านดันเจี้ยนมาแล้วห้าสิบแปดด่าน แถมยังเป็นยอดฝีมือจากประตูบาป ทำไมถึงได้หงอแค่เพราะถูกเจ้ามือใหม่ที่ยังกุญแจมือไม่ถูกถอดจ้องใส่กันนะ
“งั้นนาย... อ่านให้ฉันฟังหน่อยได้ไหม” จั่วเมิ่งลดความต้องการลงอย่างนุ่มนวล เพราะหากไม่มีแผ่นกฎแล้วทำอะไรตามใจชอบในชั้นนี้ ก็อาจละเมิดกฎได้ง่าย
อินซิวมองจั่วเมิ่ง แล้วก้มมองแผ่นกฎในมือ ก่อนจะพับเก็บอย่างเงียบ ๆ แล้วใส่กระเป๋า จากนั้นจึงเอ่ยเสียงเรียบว่า “แล้วนายจะเอาข้อมูลอะไรมาแลกกับฉัน?”
จั่วเมิ่งทำหน้ามุ่ย “ตอนนี้พวกเราก็เป็นคนองค์กรเดียวกันแล้ว ยังจะงกขนาดนี้อีกเหรอ?”
“ถ้าไม่แลก ฉันไปก่อนล่ะ” อินซิวก้าวขาจะเดินอ้อมจั่วเมิ่งออกไป
อีกฝ่ายรีบคว้าตัวอินซิวไว้ แล้วพูดอย่างจริงจังว่า “แลก! ฉันมีข้อมูลที่เอามาแลกได้”
ข้อมูลทุกอย่างในดันเจี้ยนล้วนสำคัญ บางครั้งการไม่รู้ข้อมูลสักอย่างก็อาจต้องแลกด้วยชีวิต โดยทั่วไปแล้วผู้เล่นล้วนต้องเสี่ยงอันตรายกว่าจะได้ข้อมูลมา การแลกเปลี่ยนอย่างเท่าเทียมจึงเป็นพื้นฐานของการติดต่อระหว่างผู้เล่น
มีเพียงเย่เทียนเสวียนเท่านั้นที่ยอมให้ข้อมูลคนอื่นโดยไม่มีเงื่อนไข แม้ว่าคนที่ทรยศเขาจะมีจุดจบไม่สู้ดีก็ตาม
“เอ่อ... ฉันจำได้ว่าก่อนออกมาเคยจดกฎของชั้นความโลภไว้ทางฝั่งองค์กร นายคิดว่าเอามาแลกได้ไหม?” จั่วเมิ่งถามอย่างระมัดระวัง ข้อมูลของชั้นอื่นยังไงก็สำคัญไม่เท่าข้อมูลของชั้นที่เขากำลังอยู่ตอนนี้ หากอินซิวไม่ตกลง เขาก็คงต้องระวังตัวให้มากขึ้นตอนออกจากชั้นนี้