เหล่าอสูรกายที่แผ่กลิ่นอายประหลาดและส่งเสียงคำรามต่ำ ๆ อยู่ในบ้านหยุดชะงักลงทันทีที่กำลังจะโจมตี พวกมันมองหน้ากันไปมา ไม่รู้ว่าควรเข้าไปดีหรือไม่
อินซิวทอดสายตาผ่านฝูงอสูรกายอย่างสงบนิ่ง มองไปยังจั่วเมิ่งที่ถูกต้อนจนมุมอยู่ด้านในสุด “ทำไมนายถึงอยู่ตรงนั้น ไม่ฆ่าฝ่าวงล้อมออกมาล่ะ?”
จั่วเมิ่งแทบร้องไห้ “ความเกียจคร้าน... ความเกียจคร้านไม่อยากโจมตี มันเพิ่มพลังป้องกันให้ฉันอย่างเดียว แล้วปล่อยให้ฉันเป็นตายตามยถากรรม”
อินซิวเหลือบมองประตูบาปสีม่วงข้างตัวเขาที่นิ่งสนิทราวกับกำลังปล่อยตัวทิ้งไว้ แม้จะพอเดาได้ แต่ก็ไม่คิดว่าความเกียจคร้านจะขี้เกียจโจมตีจริง ๆ
“ก็ดีแล้ว อย่างน้อยมันก็ยังไม่ขี้เกียจปกป้องนาย ถือว่าทำหน้าที่ได้ดีมาก” อินซิวพยักหน้าพร้อมเอ่ยชม
ประตูบาปสายป้องกันแบบนี้ หากมอบให้ผู้เล่นที่เน้นโจมตีอย่างรุนแรงก็เรียกได้ว่าเหมาะกันราวกิ่งทองใบหยก เพียงแต่พอมาอยู่กับจั่วเมิ่งแล้วดูไม่ค่อยเข้ากันเท่าไร
“ฉันนึกว่าเป็นประตูบาปที่โจมตีได้เสียอีก!” จั่วเมิ่งหดตัวอยู่ตรงมุมอย่างน่าสงสาร “อย่ามาสนใจฉันเลย ดูสิว่าอสูรกายในบ้านนี้ไม่โจมตีนาย อาจเป็นเพราะฉันเป็นคนแรกที่เข้ามา พวกมันเลยโจมตีแค่ฉัน”
“รีบไปตามอินซิวผู้ยิ่งใหญ่มาเถอะ ฉันจะทนอยู่ตรงนี้ รอให้อินซิวผู้ยิ่งใหญ่มาช่วย บางทีอาจรอดก็ได้ ถ้านายกับฉันตายกันหมดก็ไม่มีใครช่วยแล้ว”
เหล่าอสูรกายหันไปคำรามใส่จั่วเมิ่งทันที
พูดอะไรเหลวไหล! พวกมันโจมตีผู้เล่นทุกคนที่เข้ามาในห้องอยู่แล้ว แต่ถ้าอีกฝ่ายเป็นผู้เล่นที่สวมกุญแจมือสีขาว ก็ต้องคิดให้ดีก่อน