อินซิวเคี้ยวอาหารพลางจ้องกองไฟ ครุ่นคิดไปด้วย
หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เขาก็ขมวดคิ้วขึ้นฉับพลัน “หรือว่าเงื่อนไขของฝั่งอสูรกายให้รางวัลเป็นอุปกรณ์ของอสูรกาย ส่วนทำภารกิจของมนุษย์ถึงจะได้อุปกรณ์ของผู้เล่น?”
เขาเงยหน้ามองจงมู่ “อาจารย์ในโรงเรียนใต้ทะเลลึกเคยบอกใช่ไหมว่า อุปกรณ์ชิ้นนั้นเดิมทีเป็นอุปกรณ์ของอสูรกาย แต่เพราะมีคุณสมบัติพิเศษ ผู้เล่นถึงผูกมัดใช้งานได้ครั้งเดียว?”
“ใช่ครับ” จงมู่พยักหน้าอย่างว่าง่าย “เดิมทีมันเป็นอุปกรณ์ของอสูรกาย ผู้เล่นหามาได้ยาก ถ้าเผลอผูกมัดเข้าก็จะกลายเป็นอุปกรณ์ใช้ครั้งเดียวของผู้เล่น”
“ถ้าอย่างนั้น... ก็เดินเส้นทางของอสูรกายอย่างเดียวไม่ได้แล้ว” อินซิวขมวดคิ้ว ฉีกขาไก่ย่างออกมา กำลังจะยัดเข้าปาก ทว่าหนวดน้อยที่อยู่ข้าง ๆ ยื่นปากเข้ามาพอดี เขาจึงป้อนให้มันเสียเลย “ถ้าทำภารกิจสังหาร 100 ชีวิตให้สำเร็จภายใน 7 วัน ก็เท่ากับทำภารกิจของอสูรกายสำเร็จ พอถึงตอนนั้นอุปกรณ์ชิ้นนี้อาจปรากฏในรูปแบบอุปกรณ์ของอสูรกาย เราก็ช่วยพวกมันไม่ได้”
“แต่ผู้เล่นที่รอดครบ 7 วันก็ผ่านดันเจี้ยนกันแล้วไม่ใช่เหรอครับ?” จงมู่เกาหัวอย่างงุนงง “ถ้าแค่รอดให้ครบ 7 วันก็ได้อุปกรณ์ ผู้เล่นส่วนใหญ่ที่ผ่านดันเจี้ยนนี้ก็คงได้กันหมดแล้ว แบบนั้นเป้าหมายฝั่งมนุษย์คงไม่ใช่เงื่อนไขนี้”
“งั้น... ลองเอามารวมกันดูไหม?” อินซิวทำท่าประกอบเล็กน้อย “นี่เป็นดันเจี้ยนระดับต่ำ ผู้เล่นที่เหมาะกับระดับความยากของดันเจี้ยนนี้ แค่เอาชีวิตรอดให้ครบ 7 วันก็เหนื่อยแทบแย่แล้ว พอครบกำหนดก็จะออกไปทันที แต่คราวนี้ดันเจี้ยนกลับมีกฎข้อที่เจ็ดเพิ่มขึ้นมาใช่ไหม? กฎข้อนี้มีโอกาสสูงว่าจะเตรียมไว้ให้ผู้เล่นที่ไม่เหมาะกับระดับความยากของดันเจี้ยนนี้”