“พี่ซิว!” ผู้เล่นที่จัดการธุระเสร็จแล้วตรงนั้นไม่สนใจแม้แต่จะดูแลคนเจ็บ พากันกรูเข้ามาหาอินซิว “รีบเอาวิญญาณให้หัวหน้าเย่ลองดูสิ! เผื่อจะฟื้นขึ้นมาได้!”
“ได้” อินซิวตอบพลางแบมือซ้ายออก เขากำมันไว้ในอุ้งมือแน่นมาตลอด แม้ตอนสังหารอสูรกายจะทำยาหยาหลุดมือไป เขาก็ยังไม่ลืมอัญมณีวิญญาณที่อยู่ในฝ่ามือ
จงมู่ซึ่งรับร่างของเย่เทียนเสวียนไว้ใต้ตึกเรียนยังไม่กล้าวางเขาลงแม้แต่น้อย เขาประคองเย่เทียนเสวียนเดินมาหยุดตรงหน้าอินซิวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
ทุกคนจ้องมองอย่างใจจดใจจ่อ ไม่มีใครรู้เลยว่าควรใช้อัญมณีวิญญาณนี้อย่างไร
พวกเขาเห็นอินซิวลองวางมันลงบนร่างของเย่เทียนเสวียนก่อน
ไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ
จากนั้นเขาลองวางบนหน้าผาก ฝ่ามือ หรือแม้แต่ตรงหัวใจของอีกฝ่าย
ก็ยังไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ
อัญมณีวิญญาณส่องประกายเจิดจ้า ทว่าใบหน้าของเย่เทียนเสวียนยังคงซีดขาวราวกระดาษ ไร้ชีวิตชีวาแม้แต่น้อย ทั้งยังไม่ลืมตาขึ้น
“หรือว่า...ใช้ไม่ได้เหรอ?” ผู้เล่นทั้งหลายชะงักงัน สีหน้าซับซ้อนขึ้นมาชั่วขณะ พวกเขาฝากความหวังทั้งหมดไว้กับอัญมณีวิญญาณเม็ดนี้ อุตส่าห์พยายามเอามันกลับมาอย่างยากลำบาก แต่สุดท้ายก็ยังช่วยคนคนนี้ไม่ได้หรือ?
“หรือว่าเราเอามาผิดเม็ด? ลองหาอีกทีสิ เผื่อหัวหน้าเย่จะอยู่ในกองที่เราเพิ่งขุดขึ้นมาก็ได้?” ผู้เล่นคนหนึ่งเสนออย่างไม่ยอมแพ้ เตรียมหันกลับไปค้นหาในกองอัญมณีวิญญาณเมื่อครู่ ต่อให้มันกลิ้งลงทะเลไป พวกเขาก็จะรีบลงไปงมหาขึ้นมา