อินซิวสะบัดเมือกสีดำก้อนเล็ก ๆ ที่ติดอยู่บนขา แต่มันไม่หลุด จึงใช้ฝักดาบแซะมันออกมาเสียเลย
“ทำไมถึงเข้ามาในสภาพนี้ล่ะ?”
เมือกถูกเขี่ยพลิกไปบนพื้น หนวดแมงมุมชี้ขึ้นฟ้า โบกสะบัดอย่างแรง มันกลิ้งไปมาอย่างรวดเร็วกว่าจะพลิกกลับมาตั้งตรงได้
“ดันเจี้ยน! เข้าไม่ได้!” เมือกเลื้อยขึ้นมาพันแข้งของอินซิวอีกครั้ง กอดเขาไว้แน่น
อินซิวนึกขึ้นได้ว่าตอนหลีม่ออยู่ในสภาพไม่ใช่มนุษย์ อีกฝ่ายก็พูดจาไม่ค่อยรู้เรื่องอยู่แล้ว แถมยังอ่อนไหวเป็นพิเศษ เขาจึงยื่นมือซ้ายออกไป ปล่อยให้ก้อนดำ ๆ ที่เกาะขาอยู่ไต่ขึ้นมา
“ตอนนี้แปลงร่างเป็นคนไม่ได้หรือ?”
เมือกสีดำส่ายไหว ดวงตาด้านบนกะพริบปริบ ๆ “ยังไม่พอ คนที่เข้ามา ยังรวมตัวเป็นคนไม่พอ”
อินซิวครุ่นคิด เขาแยกขาดจากผู้เล่นคนอื่นตั้งแต่เข้ามา อยู่ในพื้นที่โดดเดี่ยวแห่งหนึ่ง จากข้อความที่เย่เทียนเสวียนทิ้งไว้ก่อนหน้า ซึ่งพูดถึงหลีม่อ แสดงว่าเย่เทียนเสวียนเจอหลีม่อแล้ว ถ้าอย่างนั้นตอนแรกหลีม่อก็อยู่ทางฝั่งเย่เทียนเสวียน
ดูเหมือนพื้นที่ที่เขาอยู่ตอนนี้จะไม่สะดวกแม้แต่กับหลีม่อ อีกฝ่ายถึงได้ต้องเบียดเข้ามาในสภาพบิดเบี้ยวเคลื่อนไหวไม่ถนัดแบบนี้ แถมยังมาได้แค่ก้อนเล็ก ๆ เท่านี้
“นายตามหาฉันมาตลอดเลยเหรอ?”
เมือกพยักหน้า จากนั้นก็โอบแขนอินซิวไว้แน่นแล้วถูไถกับเขา ดูน้อยใจยิ่งกว่าอินซิวเสียอีก “ตามหาตั้งนาน...”
“ก็ได้ งั้นฉันจะยกโทษให้ที่มาสาย” อินซิวลูบของเหลวบนมือซ้าย ตบเบา ๆ เพื่อปลอบโยน ก่อนหันหลังเดินไปทางห้องเรียน “นายเข้าไปซ่อนในมือซ้ายของฉันเหมือนดันเจี้ยนก่อนหน้านี้ได้ไหม? ฉันยังไม่รู้เลยว่าดันเจี้ยนนี้พิเศษตรงไหน กลัวว่าเดี๋ยวนายจะถูกจับได้แล้วโดนไล่ออกไป”