อินซิวกะพริบตาที่แห้งผาก มองร่างของสัตว์ประหลาดคาบดอกไม้ค่อย ๆ เดินเข้ามา เขาหรี่ตาลงเล็กน้อย ร่างของสัตว์ประหลาดดูคล้ายจะกลายเป็นชายหนุ่มร่างสูงในชุดดำสนิทอีกครั้ง
เขาไม่เคยเห็นร่างแท้จริงของสัตว์ประหลาดตนนั้นมาก่อน เคยเพียงคลำหาอยู่ในความมืด แต่สัตว์ประหลาดร่างใหญ่บิดเบี้ยวตนนี้กลับคล้ายกับสัตว์เลี้ยงตัวน้อยที่เขาเคยประคองไว้ในฝ่ามืออย่างยิ่ง ราวกับเขาได้เห็นสัตว์ประหลาดตนนั้นกลายเป็นมนุษย์ มาทำตามคำสัญญาที่ให้ไว้กับเขา
“แฟนครับ? ไม่เป็นไรใช่ไหม?” เมื่อเห็นอินซิวจ้องเขาด้วยแววตาเลื่อนลอย หลีม่อก็ขยับเข้ามาใกล้อย่างงุนงง
อินซิวเอียงศีรษะ ไม่ตอบ ดวงตาจับจ้องใบหน้าของหลีม่อไม่วาง พลางพินิจมองอย่างละเอียด
เมื่อสังเกตเห็นความผิดปกติของเขา หลีม่อก็รีบวางช่อดอกไม้ลง คลายเครื่องพันธนาการที่มือเท้าของอินซิว ก่อนจะเอื้อมมือไปคลำหาหัวเข็มขัดหนังของอุปกรณ์ป้องกันการกัดที่ท้ายทอย
เพิ่งก้มตัวลง อินซิวก็ยกมือขึ้นมาหาทันที แล้วประคองใบหน้าของหลีม่อไว้
ปลายนิ้วเย็นเยียบแตะลงบนแก้ม หลีม่อพลันแข็งค้าง สมองมึนงงไปชั่วขณะ
แฟนเป็นฝ่ายลูบหน้าเขาแล้วหรือ?
ยังไม่ทันได้ดีใจ คนตรงหน้าที่ใบหน้าซีดขาวก็จ้องมองเขา พลางพึมพำว่า “ในที่สุด...ก็กลายเป็นมนุษย์ มาหาผมแล้วหรือ?”
หลีม่อชะงักงัน สายตากวาดมองใบหน้าของอินซิวอย่างละเอียด อาการเลื่อนลอยและซีดขาวที่ปรากฏบนใบหน้าเขาช่างคุ้นเคยเหลือเกิน
เพียงแต่ครั้งสุดท้ายที่เห็นอินซิวเป็นเช่นนี้ คือเมื่อเขายังอายุสิบกว่าปี