“พี่ซิว! เอาวิญญาณของหัวหน้าเย่กลับมาได้หรือยัง?!” ใครคนหนึ่งอดตะโกนถามเสียงดังไม่ได้
พวกเขาเฝ้ารอคำตอบที่ช่วยปลุกขวัญกำลังใจ เพื่อนำไปสู้ต่ออย่างเต็มที่ เมื่อร่างกายเหนื่อยล้าจนแทบไม่ไหว มีเพียงแรงใจเท่านั้นที่ช่วยให้ยืนหยัดต่อไปได้
ท่ามกลางดวงตาคู่แล้วคู่เล่าที่เปี่ยมด้วยความคาดหวังและสุกใส อินซิวยกมือซ้ายขึ้น แล้วค่อย ๆ แบออกท่ามกลางสายลมกระโชกแรง
อัญมณีส่องประกายสว่างไสว เปล่งแสงอ่อนโยนใต้ท้องฟ้ามืดครึ้ม เพียงชั่วพริบตาก็ทำให้ดวงตาของทุกคนสว่างขึ้น
“พี่ซิว!! คุณคือเทพเจ้าของผม!!”
“ได้วิญญาณของหัวหน้าเย่กลับมาแล้ว! ความพยายามของพวกเราไม่สูญเปล่า! ดีเหลือเกิน!!”
พวกเขากระโดดโลดเต้นด้วยความตื่นเต้น แทบอยากคำรามแล้วพุ่งเข้าไปรับอินซิวกลับมา
ผู้คนในเมืองเล็กคึกคักราวกับฉีดเลือดไก่ ต่างเริ่มฮึกเหิมขึ้นมาสั่งการ “เร็วเข้า เอาของก้นหีบออกมาให้หมด! อุปกรณ์หมดก็ยังเข้าไปสะสมในดันเจี้ยนใหม่ได้ แต่ถ้าพี่ซิวเป็นอะไรไป หัวหน้าเย่ของเราก็ต้องแย่ด้วย! ไม่ว่ายังไงก็ห้ามปล่อยให้สัตว์ประหลาดทำร้ายพี่ซิวเด็ดขาด ต้องพาวิญญาณของหัวหน้าเย่กลับมาอย่างปลอดภัย!”
“ได้เลย!” ขวัญกำลังใจของทุกคนพุ่งทะยาน พวกเขาเริ่มควบคุมหนวดที่สะบัดพล่านของสัตว์ประหลาดอย่างสุดกำลัง แม้แต่ผู้เล่นหน้าใหม่บางคนก็ยังฮึกเหิมจนเข้าร่วมด้วย
การฆ่าสัตว์ประหลาดตัวมหึมาขนาดนี้ยากยิ่งกว่าปีนขึ้นสวรรค์ สำหรับพวกเขาแล้วก็เหมือนมดเขย่าต้นไม้ ทว่าตอนนี้พวกเขามีเทพสังหารที่แข็งแกร่งไร้เทียมทานอยู่ในใจ ราวกับไม่มีสิ่งใดที่เขาทำไม่ได้