ภายในร่างของสัตว์ประหลาดแทบจะประกอบขึ้นจากอัญมณีวิญญาณเช่นนี้ทั้งสิ้น ทุกครั้งที่มันดิ้นรน อัญมณีทั้งหมดข้างในก็กลิ้งสับสนปนเปกัน ยากยิ่งที่จะค้นหาอย่างละเอียดหลังทุกอย่างสงบนิ่งลง
อินซิวปักดาบยาวเข้าไปในร่างสัตว์ประหลาดทันที เพื่อพยุงตัวให้มั่นคง จากนั้นยกมือซ้ายขึ้น “หลีม่อ ออกมาช่วยหน่อย”
หนวดเส้นเล็กที่เกาะอยู่บนมือซ้ายพลันชูหัวขึ้น ก่อนจะคืบคลานลงจากมือของอินซิว “แฟน ช่วยอะไรเหรอ?”
อินซิวชี้ไปยังปากแผลที่เขาฟันเปิดไว้ “ไปเย็บปากแผลตรงนั้น”
“หา?” หนวดเส้นเล็กงุนงง มันไม่อยากช่วยเย็บแผลให้ศัตรูสักหน่อย แล้วถ้าเย็บปิดแล้ว อินซิวจะออกไปได้ยังไงล่ะ?
“ไปเย็บซะ ที่นี่มืดพอดี ข้าจะได้หาเขาเจอในที่ที่มืดที่สุด” อินซิวไม่พูดพร่ำทำเพลง คว้าหนวดเส้นนั้นไว้แล้วเหวี่ยงไปทางปากแผลทันที
คราวนี้ถึงหนวดเส้นเล็กจะไม่เต็มใจ ก็จำต้องทำตาม
มันถูกเหวี่ยงออกไปตามแนวปากแผล หนวดก้อนเล็กยืดตัวกลางอากาศอย่างแรง แล้วเกาะหนึบเข้ากับขอบแผลทั้งสองด้าน ก่อนจะดึงเข้าหากัน ปากแผลขนาดใหญ่ถูกเมือกสีดำปิดสนิทอย่างรวดเร็ว แสงสุดท้ายที่ส่องลอดมาจากด้านนอกก็ดับวูบลงอย่างสิ้นเชิง
ทัศนวิสัยของอินซิวมืดลงอย่างรวดเร็ว เขายืนอยู่ในพื้นที่มืดสนิทที่สั่นไหว มือกำด้ามดาบแน่นเพื่อพยุงร่างให้มั่นคง แล้วสงบจิตรวมสมาธิ จับตาดูอัญมณีที่ส่องแสงริบหรี่ระยิบระยับอยู่ในความมืด
เมื่อสัตว์ประหลาดดิ้นรน อัญมณีเหล่านั้นก็ทะลักขึ้นสู่อากาศเป็นระลอก ก่อนจะร่วงกราวลงพื้น กระทบกันและส่งเสียงคร่ำครวญ
อินซิวกวาดตามองหาอย่างไม่กะพริบตา ไม่ปล่อยให้อัญมณีแม้แต่เม็ดเดียวที่ผ่านหน้าเขาหลุดรอดไป