หลินเจิ้นสงยืนอยู่บนรถม้าศึกเคลือบสัมฤทธิ์ ชี้ขึ้นไปยังฟ้าราตรีพลางคำรามอย่างคลุ้มคลั่ง
ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยเส้นเลือดสีแดงก่ำ ตกอยู่ในความบ้าคลั่งที่ฝังรากลึก
ในความคิดของเขา เชื้อพระวงศ์แห่งต้าหยวนก็เป็นเพียงปลาในลอบ เสือในกรง
อาวุธเวทมนตร์ในตำหนักไท่จี๋ก็ใช้กระสุนหมดสิ้นแล้ว
โคมลอยขนาดมหึมาที่ลอยละล่องอยู่บนฟ้าในยามนี้ จะต้องเป็นความมงายเรื่องการเซ่นไหว้ขอพรเทพเจ้า ที่ซู่เจิ้นทรราชผู้นั้นทำขึ้นมาอย่างจนตรอกเป็นแน่
ใกล้ตายอยู่แล้วยังหวังให้ฟ้าสำแดงปาฏิหาริย์อีกหรือ
ช่างน่าหัวร่อสิ้นดี!
ตามคำสั่งของหลินเจิ้นสง กองทหารกบฏก็แยกพลธนูฝีมือดีออกมาอย่างรวดเร็ว
พลธนูนับหมื่นคนโก่งคันศัพาดสายพร้อมกัน จรดหัวศรอันเยียบเย็นเล็งไปยังสิ่งมหึมาทั้งห้าบนฟ้าราตรี
“ออด แอ็ด ออด แอ็ด”
เสียงสายศรที่ถูกดึงจนตึงแน่น ผสมปนเปกันในสนามรบอันสับสนอลหม่าน กลายเป็นคลื่นเสียงอันน่าสะพรึงกลัว
“ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว!”
พริบตาถัดมา ลูกศรที่ปกคลุมทั่วฟ้าก็พุ่งสวนขึ้นไป ราวกับพายุฝนสีดำทมิฬที่ไหลทวนกระแส
ลูกศรนับหมื่นนับแสนลูก สะท้อนแสงไฟสว่างไสวที่ลุกโชนขึ้นฟ้า วาดเส้นโค้งมรณะนับไม่ถ้วน
หลินเจิ้นสงเงยหน้า มุมปากยกยิ้มอย่างโหดร้ายและสมใจ
ในห้วงความคิดของเขา ภาพโคมลอยถูกยิงทะลุ ร่วงหล่นจากฟ้าและลุกไหม้อย่างน่าเวทนาก็ปรากฏขึ้นแล้ว
เขาจะค่อยๆ บดขยี้ความหวังสุดท้ายของเชื้อพระวงศ์แห่งต้าหยวนให้แหลกคาจมธุลี!
ลูกโป่งร้อนยักษ์เหล่านั้น เป็นเป้าหมายที่ใหญ่โตเกินไป ไม่จำเป็นต้องเล็งอย่างแม่นยำด้วยซ้ำ
เพียงชั่วพริบตา ลูกศรที่ปกคลุมทั่วฟ้ามาก็งถึงด้านล่างของลูกโป่งร้อนแล้ว
“ผัวะ! ผัวะ! ผัวะ!”
หัวศรเหล็กกล้าคมกริบ เจาะทะลุถังไม้ขนาดยักษ์ที่แขวนอยู่ด้านใต้ของลูกโป่งราวกับไม่มีอะไรขวางกั้น
เศษไม้กระเด็นกระจาย เสียงเจาะทะลุที่หม่นทึบดังขึ้นต่อเนื่องกลางอากาศ
ถังไม้ที่เดิมถูกผนึกไว้อย่างแน่นหนา กลายเป็นรังต่อ
ก้านศรแน่นขนัดปักอยู่บนถังไม้ ราวกับมีหนามแข็งสีดำงอกขึ้นเต็มไปหมด
“ฮ่าๆๆๆ! ยิงได้ดี!”
หลินเจิ้นสงยืนตบมือหัวเราะบนรถม้าศึก ในดวงตาเต็มไปด้วยความสะใจที่ได้รับการตอบสนอง
“ซู่เจิ้น โคมเทพขอพรของเจ้าถูกทำลายแล้ว ฟ้าก็ช่วยเจ้าไม่ได้!”