แสงอรุณยามเช้าสาดส่องยังถนนหลวงเปลี่ยวเปล่าที่มุ่งหน้าสู่พรมแดนแคว้นต้าเยี่ยน
ม้าทรงสายพันธุ์ดีเยี่ยมสีดำสนิทสองตัวส่ายหัวโยกตัวเป็นจังหวะ ก้าวย่างไปเคียงข้างอย่างสบายอารมณ์
บนหลังม้าคือพ่อลูกคู่พิสดารแห่งแคว้นต้าหยวนผู้เผ่นหนีกลางค่ำกลางคืน
เพื่อปกปิดฐานะของตน ซู่เจิ้นจึงตั้งใจแปะหนวดแปดปลอมท่าทางน่าขันสองเส้นไว้บนใบหน้า
สวมเสื้อคลุมแพรสีแดงเข้มปักลายเหรียญทองแดงขนาดใหญ่เต็มทั้งผืน แบบฉบับเศรษฐีใหม่ผู้โอ้อวด
มือคลึงผลวอลนัตสองลูก ราวกับพ่อค้าเฒ่าที่โชกโชนไปด้วยกลิ่นเงินตรา
ส่วนซูเย่าเย่าแปลงกายเป็นเด็กติดตามในชุดผ้าสีหม่นหมอง ศีรษะมุ่นผมเป็นปมเล็กสองปมคล้ายลูกชิ้น
"ท่านพ่อ เราหนีมาเร่งด่วนเช่นนี้ เงินสดที่พกมาไม่พอเลยขอรับ"
ซูเย่าเย่านั่งอยู่บนอานม้า แกว่งขาสั้นน้อยไปมา พลางนับนิ้วคำนวณรายจ่าย
"แคว้นต้าเยี่ยนค่าครองชีพสูงนัก เราข้ามแดนข้ามแคว้น เดินทางอย่างไรก็ต้องจับจ่ายทั่วทุกหนทุกแห่ง"
เมื่อได้ยินบุตรสาวพร่ำบ่น ซู่เจิ้นก็เตรียมทุบอกยืนยันว่าตนสามารถหาเงินมาได้แน่นอน
ทันใดนั้น ในป่าทึบสองข้างทางจู่ๆ ก็เกิดเสียงใบไม้เสียดสีซ่าๆ ดังขึ้น
"ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว!"
ร่างกำยำสวมหน้ากากปิดบังใบหน้า ในมือถือดาบโค้งใหญ่ สิบกว่าคนทะลักออกมาจากพงหญ้า
พวกมันเรียงแถวอย่างผ่านการฝึกฝน กีดขวางเส้นทางของพ่อลูกคู่นี้ไว้จนมิด
หัวหน้าพวกคือไอ้ตาเดียว โจรภูเขาผู้แบกดาบใหญ่ไว้บนบ่า ถ่มน้ำลายใส่ด้วยท่าทางกร่าง
"ภูเขานี้ข้าเปิด ไม้ต้นนี้ข้าปลูก!"
"เฒ่าหัวหงอก ถ้าเจ้ายังมีสติ ก็รีบส่งทรัพย์สมบัติบนตัวออกมาทั้งหมด แล้วท่านปู่จะไว้ชีวิต ให้พวกเจ้าตายทั้งตัว!"
เผชิญหน้ากับการปล้นที่มาอย่างกะทันหัน ทรราชผู้พ่อและองค์หญิงรัชทายาทหาได้มีอาการตื่นตระหนกแม้เพียงน้อย
ทั้งพ่อลูกสบตากัน แววตาวาววับด้วยแสงสีเขียว โลภโมโทสันยิ่งกว่าพวกโจรภูเขาเสียอีก
ช่างเป็นการรีบจัดหาหมอนมาให้ขณะง่วงนอนยิ่งนัก!
ซู่เจิ้นยกยิ้มเย็นชาและเหี้ยมโหดจนเห็นมุมปาก แล้วง่ำมือจนวอลนัตทั้งสองลูกกลายเป็นผุยผง