บทที่ 3 คุณหนูของข้า—
ในฐานะจักรพรรดิผู้ก้าวขึ้นครองบัลลังก์ท่ามกลางกองกระดูกและทะเลโลหิต
ซู่เจิ้นไม่เคยลิ้มรสว่าสิ่งใดเรียกว่ามือสั่นเลยชั่วชีวิต
แต่บัดนี้ กระบี่หลงฉวนที่คมกริบราวกับผ่าปุยได้ กลับสั่นสะท้านอยู่บนลำคอของซูเย่าเย่า
โลกทัศน์ของเขากำลังถูกทำลายล้างอย่างย่อยยับ!
ซู่เจิ้นจ้องมองเด็กสาวตรงหน้า
ภายใต้แสงไฟ นางไม่ได้อ้าปาก
แล้วเมื่อครู่ เสียงนั้นมาจากที่ใดกัน?!
【โอ๊ยๆๆ! มั่นคงหน่อยสิท่านลุง! มืออย่าสั่นจนเฉือนเส้นเลือดใหญ่ขาดเชียวนะ!】
【นี่สมัยโบราณไม่มีแม้แต่วัคซีนกันบาดทะยัก ดาบพังๆ ของท่านเต็มไปด้วยเชื้อโรคทั้งนั้นรู้ไหม!】
【ถ้าไม่เห็นแก่ที่ท่านคือท่านพ่อทรราชที่ไม่เคยพบหน้ากัน ข้าคงโปรยผงพิษดวงดาวใส่เจ้าไปนานแล้ว!】
เสียงหญิงสาวสดใสดังกังวาน แฝงความไม่ใส่ใจสามส่วนและความรังเกียจอีกเจ็ดส่วน
ระเบิดกึกก้องขึ้นอีกครั้งในส่วนลึกของจิตใจซู่เจิ้น!
ซู่เจิ้นสูดลมหายใจลึก หัวใจในอกแทบจะกระเด็นออกมา
แน่ใจแล้ว
เสียงนี้ มาจากใจเด็กสาวตรงหน้าจริงๆ!
ท่านพ่อทรราช?
ถูกขันทีหัวหน้าลอบวางยาพิษตายกะทันหัน?
ถอดฉลองพระองค์มังกรออกขายหนึ่งแสนตำลึง?
ซู่เจิ้นรีบประมวลข้อมูลที่สะเทือนขวัญ
เขาพินิจดวงตาหงส์ใสกระจ่างคู่นั้นของซูเย่าเย่าอย่างละเอียด
ใบหน้านี้ เค้าโครงนี้ เพียงแวบแรกก็คล้ายคลึงกับภรรยาผู้ล่วงลับที่เสียชีวิตอย่างน่าอนาถเมื่อแปดปีก่อนถึงเจ็ดส่วน!
แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลารับรองญาติ
เมื่อเทียบกับคุณหนูแท้ๆ ที่จู่ๆ ก็โผล่มา เชียนจีเย่าเกี่ยวพันถึงชีวิตของเขาในคืนนี้ กลับเป็นดาบคมที่แขวนอยู่เหนือศีรษะ
นั่นคือยาพิษแปลกประหลาดจากแคว้นตะวันตก แม้แต่หัวหน้าหมอยังหลวงก็จนปัญญา เด็กสาวคนนี้รู้แจ้งได้อย่างไร?
ซู่เจิ้นไม่รีบเก็บกระบี่ที่พาดคอซูเย่าเย่า
เขาจำเป็นต้องตรวจสอบความจริงเท็จของเสียงในใจนี้ด้วยตนเอง
ภายในโถงใต้ดินเงียบสงัดปานตาย ทุกคนกลั้นหายใจ
ซู่เจิ้นหันศีรษะ
สายตาอันเย็นชาเหมือนมีดน้ำแข็งสองเล่ม จับจ้องไปที่หลี่ฝู ขันทีหัวหน้าผู้คุกเข่าอยู่ข้างๆ
หลี่ฝูคุกเข่ากับพื้น เหงื่อท่วมศีรษะเพราะร้อนรน
ทันใดนั้นรู้สึกถึงไอสังหารที่หายใจไม่ออกปกคลุมตัว เขาสะท้านเยือก
"ฝ่า… ฝ่าบาท?" หลี่ฝูฝืนเบะรอยยิ้มประจบประแจง
ซู่เจิ้นมองเขาจากที่สูง มุมปากยกโค้งคล้ายยิ้มแต่ไม่ใช่ยิ้ม
"หลี่ฝูเอ๋ย"
เขาลากเสียงยาว น้ำเสียงสงบจนคนฟังขนลุก
"หนูไฉอยู่ขอรับ!" หลี่ฝูร่างสั่น สั่งก้มศีรษะต่ำลงอีก
"เมื่อครู่เจ้าว่า จะเร่งให้เจิ้นกลับวังพักผ่อนหรือ?"
ซู่เจิ้นหมุนด้ามกระบี่ในมือเล่น น้ำเสียงลึกล้ำ "ยาจิตสงบถ้วยนั้นของเจิ้น เตรียมไว้หรือยัง?"
เมื่อได้ยินคำว่า "ยาจิตสงบ" ร่างกายของหลี่ฝูแข็งค้างไปชั่วขณะอย่างเห็นได้ชัด
แม้จะเป็นเพียงเสี้ยววินาทีสั้นๆ แต่ก็ไม่อาจรอดพ้นสายตาของยอดฝีมืออันดับต้นๆ อย่างซู่เจิ้น
หลี่ฝูกระดกน้ำลาย เงยหน้าขึ้นอย่างฝืนทำใจสงบ
"กราบทูลฝ่าบาท น้ำยา… น้ำยากำลังอุ่นอยู่บนเตาดินม่วงในห้องเครื่องขอรับ"
"ไฟได้ที่พอดี กำลังคอยให้ฝ่าบาทเสด็จกลับไปเสวย ขอให้พระวรกายฝ่าบาทแข็งแรง บรรทมหลับสบายตลอดคืนพ่ะย่ะค่ะ"
หลับสบายตลอดคืน? คงเป็นหลับยาวไม่ตื่นละสิ!
แววตาของซู่เจิ้นเย็นเยือกถึงที่สุด
เขาจับได้อย่างชัดเจนถึงการหลบเลี่ยงในส่วนลึกของดวงตาหลี่ฝู เห็นเม็ดเหงื่อเย็นที่ไหลออกมาโดยควบคุมไม่ได้บนหน้าผาก
ยิ่งเห็นการกระตุกผิดปกติของกล้ามเนื้อแก้มซ้ายขณะตอบ
ปฏิกิริยาน้อยๆ เผยเจตนาฆ่าของสุนัขแก่ตัวนี้อย่างหมดเปลือก!
เสียงในใจของเด็กสาวนี่ เป็นเรื่องจริงทั้งหมด!
ไอ้ทาสชั้นต่ำนี่ ร่วมมือกับคนนอก คิดจะวางยาพิษเขาในคืนนี้จริงๆ!
【โอ๊ะ ขันทีแก่นี่สภาพจิตใจไม่ไหวเลยนะ เหงื่อแตกพลั่กขนาดนี้】
【เมื่อครู่ตอนเขาพูด สายตามองลงไปทางขวาล่าง ปฏิกิริยาน้อยๆ แบบฉบับของการโกหกเลย】
【น่าเสียดายท่านพ่อทรราชของข้า จักรพรรดิผู้สูงศักดิ์ กำลังจะถูกน้ำยาถ้วยเดียวส่งไปแล้ว】
ซูเย่าเย่าเหมือนดูเรื่องสนุกไม่กลัวใหญ่ ในใจยังคงพร่ำบ่นอย่างบ้าคลั่ง
แม้จะเสียดายจนต้องดูดปาก
ซู่เจิ้นได้ฟังคำเย้ยหยันของเด็กสาว หน้าอกกระเพื่อมรุนแรง
ไม่รู้ควรโกรธไอ้ทาสชั้นต่ำนี่ที่ทรยศ หรือควรโกรธลูกสาวอกตัญญูที่รอให้ตัวเองตายเพื่อถอดเสื้อผ้า
ทันใดนั้น เขาเคลื่อนไหว
"ฮึ"
ซู่เจิ้นหัวเราะในลำคอเบาๆ
แล้วเสียงหัวเราะก็ดังขึ้นๆ สุดท้ายกลายเป็นหัวเราะแหงนหน้าอย่างบ้าคลั่งไร้การควบคุม
"ฮ่าๆๆๆ! ดี! ดีนัก หลับสบายตลอดคืน!"
เสียงหัวเราะอาฆาตดังก้องในโถงใต้ดิน สะเทือนแก้วหูผู้คน
ทหารอวี้หลินกำง้าวยาวแน่น ลูกน้องตลาดมืดกลัวจนฟุบกับพื้นกระหน่ำโขกศีรษะ
ทุกคนคิดว่าทรราชเป็นบ้าอีกแล้ว จะเปิดฉากสังหารครั้งใหญ่
หลี่ฝูถูกหัวเราะจนหนังศีรษะชา ลางสังหรณ์แห่งความตายเข้าครอบงำ
"ฝ่าบาท… พระองค์…"
เสียงหัวเราะหยุดกึก
แววตาของซู่เจิ้นกลายเป็นยมบาลที่มีตัวตน
เขาไม่เอ่ยแม้แต่คำพูดฟุ่มเฟือย
ข้อมือที่ถือกระบี่หลงฉวน พลิกไปด้านหลัง
ฟาดไปยังหลี่ฝูที่คุกเข่าอยู่กับพื้น!
ทุกคนเพียงเห็นแสงเงินเย็นเยียบพร่างพรายบาดตา
"ฉัวะ!"
เสียงคมมีดฉีกกระดูดและเลือด เนิบน่าสยอง
สีหน้าของหลี่ฝูค้างเติ่ง
ปากอ้าค้าง ยังไม่ทันได้ส่งเสียงร้อง
เส้นสีแดงเล็กๆ จากหว่างคิ้วขยายลงไปถึงง่ามขา
"ฮวบ"
ร่างของหลี่ฝู เหมือนแตงโมที่ถูกผ่ากลาง
แยกออกเป็นสองซีก ถูกฟันแบ่งเป็นสองส่วน!
เลือดคาวคละคลุ้งปนเปื้อนเครื่องใน พุ่งทะลัก กระจายเต็มพื้น
ขันทีหัวหน้าผู้กุมอำนาจล้นฟ้าของแคว้นต้าหยวน ถูกเด้งรับบทตายทันที!
เงียบสงัด
โถงใต้ดินทั้งหมดตกอยู่ในความเงียบสงัดอันน่าสะพรึงกลัวอีกครั้ง
กลิ่นคาวเลือดคลุ้งเข้มข้นดั่งพายุพัดถล่มฐานทัพใหญ่ใต้ดิน
ลูกน้องตลาดมืดจิตใจไม่ดีหลายคน ท้องไส้ปั่นป่วน คุกเข่าอ้วกออกมากับพื้นทันที
แม่ทัพทหารอวี้หลินที่ผ่านศึกนับร้อยสูดหายใจเย็น ก็รู้สึกตึงเครียดเช่นกัน
เพียงคำพูดไม่ถูกหู ก็ฟันขันทีคนโปรดข้างกายออกเป็นสองซีก ฝีมือรุนแรงเกินไปแล้ว!
ซูเย่าเย่าก็ตะลึงไปชั่วขณะ
【เฮ้ย! พลังการต่อสู้โหดเกินไปแล้ว!】
【สะอาดเฉียบขาด ไม่อ้ำอึ้ง ลงมือทันที ข้าชอบ!】
เมื่อได้ยินเสียงในใจ ซู่เจิ้น ควบคุมรอยยิ้มที่มุมปากไม่ได้
เขายืนอยู่ในกองเลือด ฉลองพระองค์มังกรสีดำสนิทไม่เปื้อนเลือดแม้แต่หยด กล้าหาญทะลุปรอท
ดวงตาลึกล้ำ จับจ้องไปที่ซูเย่าเย่าอีกครั้ง
จากนั้น เขาก็ทำบางสิ่งที่ทำให้โลกทัศน์ของทุกคนในที่นั้นพังทลาย
"เคร้ง!"
ซู่เจิ้นสะบัดมือตามอำเภอใจ เหวี่ยงกระบี่หลงฉวนอาวุธเทพชั้นเยี่ยมที่เปื้อนเลือด ลงกับพื้นเหมือนทิ้งขยะ
ซูเย่าเย่ามองกระบี่ล้ำค่าที่ถูกทิ้งในกองเลือด ดวงตาเบิกโพลง
【เจ้าสำบัดสำนวน! นั่นมันกระบี่หลงฉวนที่ตีจากเหล็กอุกกาบาต!】
【ด้ามกระบี่ยังฝังมรกตชั้นยอด! ทิ้งแบบนี้เลย? กระบี่นี้อย่างน้อยก็ขายได้ห้าหมื่นตำลึงนะ!】
ขณะที่ซูเย่าเย่ากำลังเจ็บปวดใจเรื่องเงิน
ทรราชผู้เด็ดขาดและโหดเหี้ยมไร้ความปรานีมาทุกยุคสมัยผู้นี้
คุกเข่าลงข้างหนึ่ง
เขาทำท่าสไลด์คุกเข่าอย่างนุ่มนวลไร้ที่ติบนพื้นเปื้อนคราบเลือด
ทรุดตัวลงแทบเท้าเก้าอี้ไท่ซือหนังเสือขาวของซูเย่าเย่า!
ท่ามกลางสายตาของทหารอวี้หลินและลูกน้องตลาดมืดทั่วทั้งที่ หวาดกลัวจนลูกตาแทบถลน
ทรราชซู่เจิ้นกอดขาของซูเย่าเย่าแน่น
แหงนหน้าขึ้น อ้าปาก ส่งเสียงโหยหวนน่าเวทนาเต็มกำลัง:
"คุณหนูของข้า—"