“พึ่บ!”
เลือดดำร้อนลวกพวยพุ่งออกจากปากของหลินเจิ้นสงอย่างบ้าคลั่ง
โลหิตสีแดงฉานสาดกระเซ็นบนรถศึก น่าสะพรึงยิ่งนัก
เขากำขอบรถศึกไว้ เล็บแตกปริเพราะออกแรงมากเกินไป
ความเจ็บปวดแสนสาหัสดังอกแตกนั้น กลับเทียบไม่ได้กับความสิ้นหวังและอัปยศเพียงเสี้ยวเดียวในใจยามนี้
สิ้นแล้ว
สิ้นทุกสิ่ง
หลินเจิ้นสงหอบหายใจดังเฮือกใหญ่ ทรวงอกกระเพื่อมรุนแรง
ตาแดงก่ำของเขาจับจ้องลานกว้างหน้าพระราชวัง
มองดูทัพเหล็กนับแสนที่เคยภาคภูมิ
กองทัพนี้เคยเป็นกำลังแข็งแกร่งที่สุดที่เขาใช้ข่มขวัญขุนนางและราษฎร เหยียบย่ำแผ่นดินให้ราบคาบ
เขาทุ่มเททรัพย์สมบัติของตระกูลหลินหลายชั่วอายุคน ผลาญเงินทองเสบียงไปมิรู้เท่าไร
กว่าจะสร้างกองทัพพยัคฆ์หมาป่าที่ไร้พ่ายนี้ขึ้นมาได้
แต่ตอนนี้เล่า?
ทัพพยัคฆ์หมาป่านับแสนนี้ได้กลายเป็นเรื่องขบขันที่สุดในใต้หล้าแล้ว
ทหารชั้นยอดที่เขาฝากความหวังไว้ กำลังเกลือกกลิ้งบนพื้นเป็นกลุ่ม ๆ
บ้างร่ายรำแปลกประหลาดน่าอับอาย
บ้างกอดขาเพื่อนร่วมกอง ร่ำไห้ตวาดเปิดเผยความลับเรื่องเงินเก็บส่วนตัว
บ้างถอดหมวกเกราะหนักอึ้ง บิดเอวหน้าขบวนทัพพลางหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง
กองทัพที่เคยตีเมืองหักค่าย?
มันเป็นเพียงหมู่ตัวตลกที่หมดสติไร้ซึ่งศักดิ์ศรี!
สายตาของหลินเจิ้นสงค่อย ๆ เลือนราง ในโสตประสาทดังกึกก้องไปด้วยเสียงหัวเราะกระหึ่มราวกับเสียงยกน้ำเต้าเหล็ก
ทุกเสียงหัวเราะประหนึ่งฝ่ามือตบลงบนใบหน้าเขาอย่างแรง
เหยียบย่ำศักดิ์ศรีของหลินเจิ้นสง หน้าตาของบรรพบุรุษตระกูลหลินให้กลายเป็นโคลนตมต่ำช้า
เขาเข้าใจแล้ว
เข้าใจอย่างถ่องแท้
อาศัยพวกขยะที่เต้นระบำบนพื้นนี้ไม่มีทางก่อกบฏสำเร็จ
อย่าว่าแต่จะพังประตูพระราชวังเลย บัดนี้แม้แต่ให้พวกมันถือดาบ ก็ยังไม่รู้ว่าคมดาบต้องฟันไปทางไหน!
ขวัญทหารแตกกระจาย ระเบียบวินัยถูกทำลายสิ้น
คนนับแสนนี้ไร้ค่าแล้ว!
“เหตุใด…เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้…”
หลินเจิ้นสงพึมพำไร้สติ น้ำเสียงเปี่ยมด้วยความสิ้นหวังและไม่ยินยอมที่ไม่อาจเจือจาง